249
مال و دارايى خود، مباش. چه آن كه ترس آن مىرود كه خدا همينها را دشمن انسان و مايۀ وزر و وبال آدم خودخواه كند، تا دانسته شود كه تمام حول و قوّه و تدبير و چاره، به دست خالق يكتاست؛ و بىتوفيق و تسديد او، احدى قادر به چاره و تدبيرى نخواهد بود.
پس مهيّا و آمادۀ رفتن شو، مانند كسى كه اميد بازگشت مجدّد، به خانه و اهل و عيال خود را ندارد.
با همسران، نيكرفتار و خوشسفر باش. اوقات نماز را رعايت كن. سنن و دستورات رسول مكرّم صلى الله عليه و آله را به كار بند. آنچه را وظيفه است از آداب و رسوم و صبر و تحمّل و شكر و مهربانى و بخشش و ترجيح ديگران بر خود، در همه جا و در همه وقت انجام ده.
سپس با آب توبۀ خالص، خود را از گناهان شستوشو بده و جامۀ صدق و صفا و افتادگى و خشوع، در بر كن و از هر چه كه تو را از ياد خدا باز مىدارد و از اطاعت او منصرف مىسازد، مُحْرم شو و لبّيك بگو. يعنى: از قلبى صادق و با خلوص، بىغِشّ و دَغَل، عرض اجابت، به دعوت خالق سبحان و ايزد منّان بنما، در حالتى كه به دستاويز محكم و ناگسستنى، تمسّك جستهاى.
و همچنان كه با بدنت در ميان انبوه مسلمانان، طواف مىكنى و گرد بيت خدا مىچرخى، همچنين با قلبت در ميان فرشتگان، طواف انجام بده و گرد عرش خدا گردش كن.
هَروَله كن، اما هرولهاى كه در معنى، ريختن از هواى نفس و بيزارى جستن از تمام حول و قوّهات باشد.
با بيرون رفتنت از مكّه به منىٰ، از غفلت و لغزشهاى خود، بيرون آى و هرگز آرزوى آنچه را كه بر تو حلال يا شايستگى آن را ندارى، منما.
در عرفات، اعتراف به خطيئات و گناهان نموده و تجديدعهد عبوديّت و اقرار به وحدانيّت حضرت حق كن و خود را به مقام قرب خدا برسان.
در مزدلفه، شعار تقواى خدا در دل بگير و با صعود به كوه مشعر، روى خود را به سوى عالم بالا حركت ده.
با كشتن قربانى، حنجرۀ هوا را ببر و رگهاى طمع را قطع كن.
هنگام رمى و سنگ انداختن بر جمرات، افعال زشت و اخلاق ناپسند و دنائت و پستى و شهوتپرستىها را از خود دور انداز.
با تراشيدن سر، عيبهاى ظاهر و باطن خود را بتراش.
و با دخول به حرم، خود را از شرّ متابعت هواى نفس و خواهش دل، برهان و در حفظ و امان خدا، داخل ساز.