198
كان علي بن الحسين و أبو جعفر عليهما السلام يتصدقان بثلث على جيرانهم و ثلث على السؤال و ثلث يمسكونه لأهل البيت ». 1
«ابوالصبّاح كنانى مىگويد: از امام صادق عليه السلام دربارۀ گوشت قربانىها پرسيدم، فرمود: على بن الحسين و ابوجعفر (امام باقر) عليهما السلام ، يك سوم آن را، به همسايگان مىدادند و يك سوم ديگر را به سؤالكنندگان (فقرا) و يك سوم، براى اهل خانۀ خود نگه مىداشتند.»
بنابراين، نظر اسلام در مصرف گوشتهاى قربانى، اين است كه موادّ غذايى مسلمانان باشد و مخصوصاً توسعه و گشايشى در زندگى تنگدستان و سختىكشيدگان اجتماع، به وجود آورد.
لذا بر رؤساى دولتهاى اسلامى است كه براى حفظ حيثيّت جهانى اسلام و تحقّق بخشيدن به آرمان مقدّس قرآن كه مىفرمايد: وَ أَطْعِمُوا الْبٰائِسَ الْفَقِيرَ 2 با در نظر گرفتن كثرت كشتار در مدت سه روز در منىٰ، با وضع آبرومندانهاى هدف عالى اسلام را كه انفاق به محتاجان و رفع نياز نيازمندان است، در سطح جهانى، عملى سازند، تا ضمن اين كه كمك مؤثرى به طبقۀ مستمند و فقير انجام مىدهند، نمونۀ درخشانى از تعاليم عالى اسلام را نيز به جهانيان، ارائه كرده باشند.
«عن محمد بن مسلم عن أبي عبد الله عليه السلام قال سألته عن إخراج لحوم الأضاحي من منى فقال كنا نقول لا يخرج منها شيء لحاجة الناس إليه فأما اليوم فقد كثر الناس فلا بأس بإخراجه ». 3
«محمّد بن مسلم مىگويد: از امام صادق عليه السلام سؤال كردم آيا خارج كردن گوشتهاى قربانى از منىٰ جايز است؟ فرمود: در سابق، چون مردم به آنها احتياج داشتند (يعنى مردم مكّه و اطراف آن)، خارج كردن آنها، جايز نبود. امّا، امروز، چون مردم، زياد شدهاند (يعنى جمعيّت حجّاج زياد شدهاند و قهراً قربانى هم فراوان شده است و از ميزان احتياج مستمندان مكّه و اطراف آن اضافه مىآيد)، پس مانعى ندارد كه به خارج از منىٰ برده شود.