196نسبت به انفاقات مستحب، در شرع مقدّس رسيده است كه با كمال وضوح، اين حقيقت را نشان مىدهد كه شارع حكيم اسلام، از هر فرصت و پيشامدى خواسته است حدّاكثر استفاده را براى تأمين هدف و مقصود خود كه تقريب بين طبقات و ايجاد اتّحاد و الفت و محبّت در ميان تمام افراد اجتماع است، ببرد. فاصلههاى طبقاتى را از بين ببرد؛ عوامل توليد بغض و عداوت را نابود سازد و دلها را نسبت به هم مهربان و با محبت گرداند.
طرح برنامههاى اجتماعى اسلام، به گونهاى است كه قهراً اغنيا را با فقرا، نزديك و مرتبط مىسازد و نمىگذارد زندگى اين دو طبقه، از هم دور و اين دو دسته، از هم، جداگردند.
لذا مىبينيم دستور نماز جمعه و جماعتهاى يوميّه و حج، در اسلام، آن گونه است كه تمام طبقات از اقويا و ضعفا، اغنيا و فقرا، همه را پهلوى هم مىنشاند و در يك صف جا مىدهد.
و مخصوصاً در روزهاى عيد (عيد فطر و عيد قربان) كه آن را مشهد عامّ و مجمع عمومى، اعلام كرده و تمام طبقات را براى شركت در آن مجمع، دعوت كرده است، هم دستور نماز داده و هم امر به انفاق فرموده است. در روز عيد فطر، بر هر مسلمانى كه از عهدۀ مخارج سال خود و عائلهاش برآيد، واجب است براى خودش و كسانى كه نان خور او محسوب مىشوند، به عدد هر يك، قريب يك من از غذايى كه خوراك غالب مردم آن شهر است، به عنوان «زكوة فطره» از مال خود جدا كند و به اشخاصى كه قادر به تأمين مخارج سال خود نيستند، بدهد.
در روز عيد قربان نيز بر كسانى كه در منىٰ هستند، 1 واجب است و بر كسانى كه در بلاد ديگر زندگى مىكنند، مستحب مؤكّد است كه قربانى كنند و با شرايطى كه مقرّر است، گوشت آن را در ميان فقرا توزيع نمايند.
نظر قرآن و روايات، دربارۀ مصرف گوشت قربانى
بيان شد كه موضوع انفاق مال و اعانت به مستمندان، از موضوعات مسلّم در متن دين و يك ضرورت حياتى براى جامعۀ اسلامى است، و شرع مقدّس، از هر فرصت