162
شهيقها في أصول آذانهم ». 1
«اما چون شب درآيد (براى نماز) برپا ايستاده و آيات قرآن را با فكر و تأمّل تلاوت كنند. با دلى شكسته و محزون، به وسيلۀ قرآن، به درمان درد خود كوشند. گاهى كه به آيات رحمت رسند، بر آن وعدههاى اميدبخش قرآن دل بسته و مشتاقانه، در آن بينديشند كه گويى تمام آن پاداشهاى موعود خدا، برابر چشم آنان مجسّم است و هرگاه مرورشان به آيات عذاب افتد، چنان گوش دل بر آن بگشايند كه گويى فرياد و خروش دوزخيان، در بن گوشهايشان بلند است.»
«فهم حانون على أوساطهم مفترشون لجباههم و أكفهم و ركبهم و أطراف أقدامهم يطلبون إلى الله تعالى في فكاك رقابهم ». 2
«پس آنان، شب را به پيشگاه خدا، يا با قامت خميده در حال ركوعند، يا با روى، به خاك افتاده و دست و پا و زانوان و پيشانىهاى خود را به فروتنى، فرش زمين كرده و در حال سجودند و آزادى خود را از عذاب رستخيز، از خدا مىطلبند.»
به شب مردان كه در ره تيزگامند
آرى، دل شب، چه فرصت مغتنمى براى عُشّاق حضرت حق است
واى از اسرار درون دل شب
شب چهها ديده به عالم يا رب