159العظيم الّذى له ملك السموات والارض است.
از امام صادق عليه السلام منقول است:
«و إن استطعت أن تحيي تلك الليلة فافعل فإنه بلغنا أن أبواب السماء لا تغلق تلك الليلة لأصوات المؤمنين لهم دوي كدوي النحل يقول الله جل ثناؤه أنا ربكم و أنتم عبادي أديتم حقي و حق علي أن أستجيب لكم فيحط الله تلك الليلة عمن أراد أن يحط عنه ذنوبه و يغفر لمن أراد أن يغفر له » 1
«اگر بتوانى امشب را احيا كنى و شبزندهدارى بنمايى، پس چنين كن؛ زيرا به ما رسيده است كه درهاى آسمان، در اين شب براى آواز مؤمنين، بسته نمىشود. صداهاى آنان بالا مىرود.
زمزمهها دارند مانند زمزمۀ زنبوران عسل! خدا - جلّ ثنائه - مىفرمايد: «من پروردگار شمايم و شما، بندگان من هستيد. حقّ مرا ادا كرديد و بر من لازم است كه دعاى شما را مستجاب كنم.»
پس هر كه را بخواهد گناهانش را از دوشش بر مىدارد و هر كه را بخواهد مشمول مغفرتش مىسازد.»
دل شب، محرم سرّ اللّٰه است
آنان كه صاحبدل و ارباب بصيرتند، مىدانند كه اساساً موقع شب، فرصت بسيار مغتنمى براى خلوت با حضرت معبود - جلّ و علا شأنه - است كه: وقتى پردۀ ظلمت افتاد و بين انسان و ساير اشيا حجابى شد، طبعاً يك حالت انقطاع قهرى براى انسان پديد مىآيد و او از چنگال اشتغالات مادّى كه انسان را به خود مشغول كرده و از خدايش غافل ساخته است، رها مىگردد و بالطّبع، بازگشت به فطرت و گرايش به مبدأ پيدا مىكند و با محبوب اصلى خود انس مىگيرد. به همين جهت خداوند حكيم در رديف نعمتهاى ارزندهاى كه در مقام امتنان بر بشر اسم مىبرد، نعمت شب را گاه به عنوان لباسى كه ساتر است، معرّفى مىكند و مىفرمايد: