156او براى هر لحظه ارزش قائل است. او مىخواهد در هر نفسى كه مىكشد و هر زبانى كه حركت مىدهد، ذكرى بگويد و دعايى كند و عبادتى انجام دهد و درجات بسيار عظيم و درخشان اخروى به دست آورد، و چه عبادتى نزد خدا، در آن موقع محبوبتر از احسان و نيكى به زُوّار و كمك كردن به آنها؟ و بلكه تحمل اذيت و آزار آنها و تبسّم و خوشرويى و نرمگويى در مقابل تندى و خشونت آنها و همه را به حساب حضرت ميزبان كريم گذاشتن، كه خود ذات اقدسش فرموده است:
وَ مٰا تَفْعَلُوا مِنْ خَيْرٍ يَعْلَمْهُ اللّٰهُ وَ تَزَوَّدُوا فَإِنَّ خَيْرَ الزّٰادِ التَّقْوىٰ. 1
«و آنچه از كارهاى نيك انجام دهيد، خدا آن را مىداند. و زاد و توشه تهيه كنيد، كه بهترين زاد و توشه، پرهيزگارى است.»
وَ اتَّقُونِ يٰا أُولِي الْأَلْبٰابِ. 2
«و از من بپرهيزيد اى خردمندان!»
آتش خشم خود را فرونشانيد تا عزّت هر دو جهان يابيد
«قال أبو عبد الله عليه السلام ما من عبد كظم غيظا إلا زاده الله عز و جل عزّا في الدنيا و الآخرة و قد قال الله عز و جل و الكاظمين الغيظ و العافين عن الناس و الله يحب المحسنين 3» 4
امام صادق عليه السلام فرمود: نيست بندهاى كه خشم خود فرونشاند مگر اين كه خدا بر عزّت او در دنيا و آخرت بيفزايد كه خداى عزّ وجل فرموده است: «آنان كه خشم خود فرو خورند و از (بديهاى) مردم درگذرند، در زمرۀ متّقينند، و خدا نيكوكاران را دوست مىدارد.
اينك همه با هم با قلوبى سرشار از محبّت يكديگر، وارد مشعر مىشويم.