100كسانى كه از جهات و جوانب مختلفۀ عالم، به قصد زيارت خانۀ خدا مىروند، موظّفند هنگام رسيدن به ميقات يا محاذات ميقات، توقف كنند و اعمال احرام را كه اولين قسمت از اعمال عُمره و حجّ است، بجاآورند و «مُحرِم» شوند. لباس معمولى خود را از تن بركنند و دو جامۀ احرام، بر خود بپوشند و لبّيك بگويند و رو به حرم بروند.
«ميقات» آستانۀ سرمنزل مقصود و باب ورود به حرم كبرياى حضرت حقّ است.
توقّف، به انتظار اذن دخول و شستوشو دادن خود، از اوساخ و آلودگىها و آمادگى براى شرفيابى به ساحت اقدس امنع سلطان السلاطين، ملك الملوك، ربّ العالمين، جلّ و علا، مقتضاى ادب بندگى و رسم عبوديّت است.
ولذا، غسل قبل از احرام، از وظايف مستحبّ انسان قاصد كعبه است.
بعد از غسل، همهگونه لباسها و تجمّلات گوناگون، كه مردم دنيا بر خود مىآويزند و با همانها براى خود، تشخّصى قائل مىشوند و از يكديگر حريم مىگيرند، بايد ريخته شود و به جاى همۀ آنها، دو قطعه پارچۀ سفيد بىرنگ ساده و نادوخته (براى مردها) بر خود بپيچند.
همچون مردههاى كفنپوش، از دنيا، منخلع گشته و خواست خود را فانى در خواست خدا كرده و وارد ميدان تسليم و انقياد مطلق شوند.
لباس طغيان و عصيان را من جميع الجهات، از خود دور كنند و ملبّس به لباس تقوا و طهارت، آمادۀ اجابت دعوت، به شراشر وجود از روح و جسد بگويند:
«لبيك اللهم لبيك لبيك لا شريك لك لبيك ان الحمد و النعمة لك و الملك لا شريك لك لبيك ». 1
آرى، اين احرام است كه بعد از اين، شخص مُحْرم، وارد در حريم قداست گشته و واجد موقعيّت خاصّى مىشود كه جدّاً بايد قدر خود را بشناسد و رعايت حرمت كند و