77نسبت قدرت مالى خود مقدارى از هزينه را تأمين مىكردند و در اختيار قصىّ قرار مىدادند و او روزهاى حج در مكه، منا و عرفات براى حجاج غذا فراهم مىآورد، به اين كار «رفاده» مىگفتند و تا قرن سوم ، كه زمان تأليف اثر توسّط ازرقى است ، برقرار بوده است.
پوشش كعبه
در صفحات پيشين گفتيم: اوّلين كسى كه بر كعبه جامه پوشانيد، تُبَّع (اسعد حِمْيَرى) است، پيامبر صلى الله عليه و آله به همين جهت ناسزا گفتن به او را منع كرد.
عبدالملك مروان همه ساله پردۀ كعبه را كه از ديبا تهيّه مىكرد ، ابتدا به مدينه مىفرستاد و يك روز آن را بر روى ستونهاى مسجد پيامبر صلى الله عليه و آله مىانداختند سپس به مكّه مىفرستادند تا اين كه در روز ترويه (هشتم ذى حجّه) پوشش كعبه با تشريفات خاص خود انجام مىشد.
در دورۀ حكومت مأمون و به دستور او ، پردهاى از ديباى سفيد بافتند و بر كعبه پوشاندند و از آن پس هر سال سه بار كعبه را مىپوشاندند : 1 - روز هشتم ذى حجّه با پردۀ ديباى سرخ 2 - روز اوّل ماه رجب با پردۀ قباطى 3 - روز بيست و هفتم رمضان با پردۀ ديباى سفيد كه مأمون دستور داده بود. در اين پوششها به دستور متوكل تغييراتى داده شد كه شرح آن موجب اطالۀ كلام است. علاقمندان مىتوانند در اين زمينه به كتب تاريخى بنگرند.
بيرون آوردن پردۀ كعبه
نخستين كسى كه پردههاى سالهاى قبل كعبه را بيرون آورد و بين زائران و حاجيان تقسيم كرد، عمربن خطّاب بود. زائران آن پردهها را بر روى درختان پهن مىكردند و زير سايۀ آن مىنشستند. در دورۀ اسلامى چون هزينۀ تهيۀ پوشش كعبه از بيتالمال پرداخت مىشد ، پوششهاى فراوان دوران جاهلى كه از انواع مختلف چرم و انواع پارچههابود ، زيادى به نظر مىرسيد از اينرو آنها را از كعبه جدا مىكردند.