72
«من پروردگار دارندۀ بكّه هستم ، از آن روز كه آسمانها و زمين و خورشيد و ماه و اين دو كوه را آفريدم، آن را حرم قرار دادم و آن را با هفت پادشاه كه همگى بر آيين حنيف هستند ، احاطه و استوار ساختم.» 1
دو سند مسين
يحيى بن عباد بن عبداللّٰه بن زبير از پدرش نقل كرده است كه : وقتى چاه درون كعبه را باز كرديم ميان آن ، دو قطعۀ مس به اندازۀ تخم شتر مرغ يافتيم ، بر يكى نوشته بود: «اين جا بيتاللّٰه الحرام است كه خداوند به مردم آن عبادت را ارزانى داشته است و هر كس كه براى بار نخست وارد آن مىشود نبايد بدون احرام باشد و آن را منطقۀ حِلّ بداند» و بر قطعۀ ديگر فرمان برائت جستن از فلان قبيله از قبايل عرب نوشته شده بود...
اولين خونريزى در مكّه
سرپرستى كعبه را پس از ابراهيم عليه السلام فرزندش اسماعيل بر عهده داشت، پس از درگذشت اسماعيل فرزندش ثابت عهدهدار شد. پس از فوت او ، مضاض بن عمرو جُرهمى پدر بزرگ مادرى ثابت سرپرستى كعبه را به دست گرفت. در زمان توليت مضاض، جنگى بين او و سميدع در گرفت و سميدع كشته شد و اين اوّلين خونريزى در مكّه بود.
حرمت كعبه در عمل
جرهميها حرمت كعبه را شكستند و حتّى در درون كعبه زن و مردى در هم آميختند و خداوند هر دو را به سنگ مبدّل ساخت. مضاض كه شاهد خلافهاى جرهميها بود مجسّمۀ دو آهوى زرّين و شمشيرهاى قلعى را كه در كعبه بود برداشت و در چاه زمزم زير خاك پنهان كرد. آب زمزم بر اثر گناهان جرهميها خشك شده بود.
ثعلبه با جُرهميها جنگيد و آنان را مغلوب كرد و يك سال در مكّه ماند ولى قوم او