60بود، زيرا كه وى اين در را مجدداً از سطح زمين بالا برد.
9 - اين ساختمان در سال 74 هجرى بنا شد.
از اين پس كعبه همچنان بر اين شكل پايدار باقى ماند تااينكه در آغاز قرن دهم هجرى، پس از يكى از سيلهاى متعدد كه مكه همواره در معرض آن قرار داشت، دو قطعه از سنگهاى زير بناى خانۀ كعبه را فرو ريخت.
سه نفر از پيشوايان مذاهب سنت مكه و شيخ الاسلام استانبول، بر آن بودند كه كار تعمير كعبه بىدرنگ آغاز شود، ولى امام شافعى مكه معتقد بود كه خراب كردن خانۀ خدا جايز نيست. سرانجام پس از بحثها و شورهايى كه صورت گرفت، امام شافعى اجازه داد كه خانۀ كعبه نوسازى شود. مردم شهر مكه نيز مورد مشورت قرار گرفتند و آنان هم اين كار را ضرورى دانستند. نوسازى خانۀ كعبه زير نظر يكى از عمّال سلطان عثمانى، كه مردى چركسى بود، صورت گرفت.
آنان هنگام نوسازى، به سنگهاى سبز، كه تصور مىشد سنگهاى نصب شده به دست حضرت ابراهيم عليه السلام است، رسيدند و ديوار كعبه جديد را بر اين سنگهاى سبز، به شكل سابق بنا كردند و بيشتر مصالح به كار برده شده در ساختمان كعبۀ پيشين را در آن بكار بردند. در درون كعبه ستونهاى قديمى را با اندودى محافظ كه عبارت از محلولى از زعفران و ضمغعربى بود، پوشاندند.
درِ خانۀ كعبه را كه آراسته به صفحاتى از سيم و زر اهدايى از سوى سلطان سليمان عثمانى بود، بر جاى خود نهادند.
محمد طاهر كردى در كتاب «التاريخ القويم لمكة و بيت اللّٰه الكريم» در اين باره چنين آورده است:
«در ساعت دو بامداد روز چهارشنبه، نوزدهم شعبان سال 1039 هجرى باران شديد و سيلآسايى درمكه و نواحى آن باريدن گرفت كه در نتيجه، سيل وارد مسجد الحرام شد و آب تا نزديكى قفل در كعبه بالا آمد. به عبارت ديگر، ارتفاع آب به حدود دو متر از سطح زمين مسجد الحرام رسيد. بعد از ظهر روز بعد؛ يعنى پنجشنبه، ديوار سمت شامى كعبه فرو ريخت. بدين ترتيب در اين ستونها