277ديوارهاى پيرامون آن، شروع به پاك كردن ديوارها تا ارتفاع يك قامت از انسان با گلاب كرده، سپس به وسيلۀ عطر گل قسمتهاى ياد شده را خوشبو مى‌سازند. عطر گل را غالباً در ظرف‌هاى شيشه‌اى سفيد يا بلور قرار مى‌دادند. پس از پايان كار خوشبو كردن. عنبر و عود و ندّ را در بخوردان‌هاى بسيار زيبا و مجللّى قرار داده و تمامى درون كعبه و پيرامون آن را پس از خشك كردن زمين آن، با اسفنج بخور مى‌دهند.
در پايان مراسم شست و شوى كعبۀ معظمه و خوشبو كردن آن، پرده‌داران جاروهاى ياد شده را در ميان مردم گردآمده بر در كعبه، تقسيم و توزيع مى‌كنند. 1 پس ازپايان شست و شوى كعبۀ معظمه و خوشبو كردن آن، طبق معمول در لحظه‌اى كه جامۀ قديمى و پيشين آن از روى آن برداشته مى‌شود. هم زمان در همان لحظه جامۀ نوين كعبه معظمه بر آن قرار داده مى‌شود.
عطر آگين نمودن كعبه
بى شك خوشبو كردن ديوارهاى كعبه از درون و برون كارى مستحب و پسنديده به شمار مى‌آيد. ليكن ما در جستجويى كه در ميان كتاب‌ها و نوشته‌هاى تاريخ‌نگاران در اين باره كرده‌ايم، به مطلبى كه نشانگر اين كار به وسيله مردم دوران جاهليت و يا صدر اسلام به صورت منظم باشد برخورد نكرديم.
البته گاه اشاراتى وجود دارد كه در دوران جاهليت برخى خلوق و عود سوز را براى عطرآگين نمودن كعبه از درون و برون اهدا مى‌كرده‌اند.
اما در صدر اسلام، رسول خدا صلى الله عليه و آله و ابوبكر و عمر و عثمان پس از جامه كردن كعبه حركتى را بعنوان خوشبو كردن ديوارهاى آن انجام نداده‌اند.
معاوية بن ابوسفيان نخستين شخصى بوده است كه كعبه را با خلوق و عود خوشبو كرده است كه اين كار براى اوّلين بار و به صورت منظم از دوران اموى به يادگار ماند.
نامبرده غلامى را بدين منظور تعيين كرده بود كه پس از هر نماز، كعبه را خوشبو سازد، از