150كنندۀ سايبان به كعبه شناسانده چنين مىگويد:
«اوّلين فردى كه سايبان به كعبه هديه كرد، جعفر المتوكّل على اللّٰه عباسى بود كه آن را با زنجيرى كه وى فرستاده بود به همراه ياقوت اهدايى از سوى مأمون، همه ساله در پيش روى كعبه آويزان مىكردند. به طورى كه پس از آن، اين عمل به صورت سنّتى در آمد و در هر سال، به هنگام موسم، آويز مىگرديد. در آن دوران، همه ساله در فصل موسم، زنجيرى نيز ارسال مىگرديد. ارزش آن زنجير به همراه سايبان آذين شده به درّ و ياقوت و جواهرات گران قيمت، غير قابل تعيين بود. اين اهدايىها به همراه اميرى از عراق فرستاده مىشد كه به پردهداران كعبه تسليم مىگرديد و به نظر آنان مىرسيد، آنگاه در روز ششم ذىحجّه، در پيش روى كعبه آويخته مىشد و در روز ترويه جمع مىگرديد.» 1
مقريزى همچنين به سايبان ارسالى از سوى خليفۀ فاطمى، «المعز لدين اللّٰه» اشاره كرده كه در روز عرفه سال 362 هجرى بدان نصب گرديد، وى مطالب گستردهاى نيز از مساحت و پارچۀ بافته شده آن و همچنين از جواهرات و سنگهاى ارزشمند تزيين شده بر روى آن آورده و حتّى از نوشتههاى روى آن نيز ياد كرده است.
مقريزى آنگاه ديدگاه مردم در روز نحر (عيد قربان) و زبان ستايش آنان را توصيف نموده، مىگويد:
«در روز عرفه «معز» سايبانى را كه براى كعبه آماده كرده بود، در ايوان كاخ خويش به نمايش گزارد. اين سايبان داراى وسعتى به اندازۀ دوازده وجب در دوازده وجب داشت و زمينۀ آن از ديباج سرخ و پيرامونش به دوازده هلال طلا مزيّن بود در ميان هر هلال، ترنجى از طلاى مشبّك و در دل هر ترنج، پنجاه درّ بزرگ همانند تخم كبوتر ديده مىشد. در آن همچنين ياقوت سرخ و زرد و بنفش به چشم مىخورد. در اطراف سايبان ياد شده، آيات حج به وسيله زمرّد سبز تزيين گرديده بود كه در ميان نوشتهها، درّهاى بزرگى كه تا آن هنگام همانند نداشت، چشمها را خيره مىكرد. سايبان ياد شده را با