67براى تجهيز و حملۀ كشتىهاى جنگى خود قرار دادند،از اين رو آنان عنايت خاصى نسبت به ساختن استحكامات در اين شهر از خود نشان دادند.هنگاميكه«شاه عباس صفوى»در سال 1622 ميلادى بر جزيرۀ هرمز دست يافت،ساكنين آن به مسقط پناه آوردند و اين شهر از اين پس داراى اهميت بيشترى گرديد.
در سال 1658 ميلادى،ساكنين مسقط بر اشغالگران پرتغاليايى حمله كردند و همه را از سرزمين خود بيرون راندند.پس از مدت زمانى مسقط از سوى هلنديها مورد تجاوز قرار گرفت و آن را اشغال نمودند،ليكن مجدّداً با قيام مردمى،هلنديها نيز مجبور به فرار و خروج از اين سرزمين گرديدند.
در اين هنگام ايرانيان قصد داشتند اين سرزمين را فتح و تصرّف كنند كه در اين بار عمانيها به سوى«احمد بن سعيد»حاكم«شجر»روى آوردند و از او تقاضاى استمداد كردند و از اين پس ساكنين عمان با بيعتى كه با او به عمل آوردند،وى از سال 1167 هجرى به عنوان سلطان بر آنان حكومت راند.
حكومت ابن سعيد،از شمال به جزيرۀ قطر و جزاير بحرين و از جنوب تا حضر موت و ظفار،وسعت پيدا كرد و سرانجام در سال 1118 هجرى درگذشت پس از او فرزندش«عبدالصمد»جانشين وى گرديد؛هنگامى كه او نيز درگذشت فرزندش«سلطان ابن عبدالصمد»عهدهدار حكومت گرديد؛پس از درگذشت او عمويش«سعيد بن احمد ابن سعيد»به حكمرانى رسيد؛او كه در اين هنگام از نظر جغرافيايى متوجّه مركز حكومتى خود گرديده بود،بر نيرومند كردن قدرت دريايى خود همّت كرد و ناوگان جنگىِ خود را كه مركّب از سى كشتىِ جنگى بود،فراهم آورد و همگى را به توپخانه مجهّز نمود،سپس با اين قدرت دريايى بر جزيرۀ هرمز در خليج فارس دست يافت و پس از آن،دو جزيرۀ«سوقطره»و«زنجبار»را به تصرّف خويش درآورد،از آن پس ديگر سواحل زنجبار و دهانۀ غار دافوى را نيز به تصرّف درآورد و بدين صورت سلطان مطلقِ خليج فارس و درياى هند به شمار مىآمد.وى راههاى فراوانى در كشور خود احداث كرد،به طورى كه اين راهها شاهراه تجارتى بازرگانانِ گوناگونى از هند و فارس و شرق آفريقا و مصر قرار گرفت.