459زيارت داراى زمان مخصوص و شروط ويژه‌اى همانند حج نيست،بلكه تنها به صورت زيارت ساده‌اى است كه در هر زمان مى‌توان آن را به عمل آورد.
گروهى در بهار به هنگام بوييدن گل‌ها به زيارت آن مى‌روند و عقيده دارند كه در اين هنگام تولد حضرت موسى عليه السلام نيز بوده است.ساكنين آن،ديار در اين فصل،جشن عظيم و با شكوهى را به پا مى‌دارند بدين صورت كه پس از آخرين نماز جمعۀ پيش از شنبه،نور يا«السبت النور»،استاندار،قاضى،مفتى،بزرگان حرم شريف،بزرگان طرق و فرقه‌ها و نيز رجال مملكتى با ارتشيان و دولتيان،به همراه هزاران نفر از عرب‌ها و ساكنين آن جا و حاجيان،در اطراف درخت زيتونى كه در صحن حرم ميان جايگاه صخره و مسجد الاقصى قرار دارد،گرد هم مى‌آيند.
اين درخت را به رسول خدا صلى الله عليه و آله نسبت مى‌دهند زيرا ادعا مى‌كنند كه حضرت درخت را در اين نقطه قرار داده و كاشته‌اند.
در اين مكان پرچم‌هاى گوناگونى را در ميان مردم پخش مى‌كنند؛برخى به نام پرچم پيامبر صلى الله عليه و آله،برخى به نام داود،برخى به نام موسى و بعضى ديگر به نام پرچم صخره نامگذارى شده است.سپس كاروان از حرم شريف به سوى جايگاه حضرت موسى عليه السلام كه در مسافت شش ساعتى از بيت المقدس و در سمت جنوب شرقى قرار دارد،به راه مى‌افتند.
در آن مكان كه بعنوان زادگاه حضرت موسى بوده،اين جشن را به پا مى‌كنند،پس از پانزده روز اقامت،روى كوه و برپايى بازارهاى گوناگونى،عرب‌ها تمامى احتياجات خويش را از آن خريدارى مى‌كنند،جشن به پايان مى‌رسد.
اما«صخرۀ شريف»كه به مدت شانزده ماه به عنوان قبلۀ مسلمانان به شمار مى‌آمده پس از آن،به دستور خداوند،در سال دوم هجرى رو به سوى كعبه مكرمه نماز گزاردند.
بر روى اين صخرۀ عظيم گنبدى پهناور برپا گرديده است.
كه اين گنبد به وسيلۀ كاشى‌هاى كاشانى و موزائيك و نقش و نگارهاى طلايى زيبايى كه همگان را به حيرت وا مى‌دارد،آذين گرديده است.
اين زينت‌ها به دوران«عبدالملك ابن مروان»و فرزندش«وليد»باز مى‌گردد.