249طواف كنندگان او را بر دوش خود حمل مىكردند و او در حالى كه دعاى طواف را با صداى بلند ادا مىكرد به همراه ديگران طواف به دور كعبه را نيز انجام مىداد.گروهى از طواف كنندگان اين مراسم را خود به تنهايى انجام مىدادند و دعا و راز و نياز خود را با پروردگار نيز به تنهايى انجام مىدادند.
پس از نماز صبح و عشا معمولاً مطاف آن چنان از جمعيت متراكم مىگردد كه شخص نمىتواند حركتى از خود نشان داده و با حركت مطاف كنندگان مىبايست حركت نمايد.هنگامى كه به نزديكى حجر الاسود مىرسند برخى آن چنان فشار مىآورند تا اين كه بتوانند آن را لمس كرده و استلام نمايند ليكن برخى هم از همان دور با اشارۀ دست خود اكتفا مىنمايند كه اين كار نيكوتر و پسنديدهتر مىباشد.هر يك از حاجيانى كه قدرت راه رفتن نداشته باشند،بر تختى كه به وسيله چهار نفر و بر سر يا دوش حمل مىشود،سوار مىشوند و به دور كعبه طواف مىكنند.اغلب اين افراد را هندىها به ويژه بنگالىها و جاوهاىها تشكيل مىدهند.
زيرا بيشتر حاجيان اين گروه را افرادى بالاتر از هشتاد سال تشكيل مىدهند و اين گروه افراد كهن سال در اين سن به اين ديار مقدس آمدهاند و آرزوى مرگ خويش را نيز در آن مكان دارند،زيرا سعادت خويش را در مرگ در چنين مكانى مىدانند.افراد ياد شده در طول زندگى خود،امكانات سفر خود را با هر سختى و مشقتى فراهم مىآورند و در اين آرزو هستند.به همين سبب كه دو گروه ياد شده به علت ضعف مالى و جسمى، منبع بيمارىهاى فراوانى در اين ديار نيز بودهاند و موجب سرايت بيمارى در ميان ديگر حاجيان مىگردند.ضعف مالى در اين گروه عامل ديگرى است كه تأثير به سزايى در وضعيت سلامتى جسمى آنان مىگذارد.
علما و پيشوايان،فضايل فراوانى را براى طواف قايل شده و اصرار بر كثرت انجام آن دارند.و گفتهاند كه هر شخص در صورتى كه قدرت انجام آن را نداشته باشد،در مسجد بنشيند و كعبه را تماشا كند.
پس از طواف،شخص طواف كننده جهت انجام نماز سنت،به سوى حجر