122ماسه است.
12 ساعت تا«قرية نِخِل»فاصله مىباشد كه در آن مكان نخلستان و ديگر درختانى وجود دارد كه بههمراه قلعه و كاروانسرا ساختۀ سلطان غورى مىباشد.
همچنين در اين نقطه چاه آبى به همراه دولاب آن وجود دارد كه از ساختههاى ملك«ناصرحسن»بوده و در كنار آن سه حوض وسيع قرار دارد كه حدود سههزار مشك آب در آن جاى مىگيرد و در موسم حج پر از آب مىگردد.دولت نيز در اين هنگام همواره چهار گاو نر را براى به چرخش درآوردن دولاب و پر آب كردن حوضها،به اين منطقه گسيل مىداشت و در پايان موسم به همراه كاروانهاى حاجيان به مصر باز مىگشتند.
12 ساعت تا«بئر قريص»فاصله است كه اخيرا بعلت ترميمى كه از سوى مادر «عباس پاشاى اول»از آن صورت گرفته به«بئر امّ عباس»موسوم گرديده است و آب آن متعفّن و بدبو مىباشد.
7 ساعت تا«عقبه» 1فاصله است كه هر مسافر راهى طولانى را از سوى غرب و در زمينى شيبدار بالا مىرود تا به قُلّۀ آن برسد و درصورتيكه بخواهد از آن نقطه به سوى شرق پايين آيد،در راهى پُر از پَستى و بلندى و در زمينى كه گاه سنگلاخى و گاهى از ماسۀ نرم پوشيده شده بود و گاه سخت و پوشيده از سنگ است گام برمىدارد.تا اينكه به تنگهاى آنچنان باريك مىرسد كه فقط يك شتر مىتواند از آنجا عبور نمايد؛اين تنگه به «قطع لاز»موسوم مىباشد و مسير اين راه تقريباً به شكل حلزونى بود كه«ابن طولون» آنرا در قرن سوم هجرى مرمّت نمود و سپس در قرن هشتم از سوى«محمد بن قلاوون» اصلاح گرديد؛از آن پس«عباس پاشاى اول»آن را در قرن سيزدهم مجدّداً ترميم كرده، ليكن با اين وصف،هر مسافر به هنگام عبور از اين مسير مىبايست از مركب خويش پايين مىآمد و درحاليكه پياده گام برمىداشت،طول مسير گردنه را در شش ساعت طى مىنمود،در اين راهپيمايى مقدارى رو به پايين و دو برابر سراشيبى را رو به بالا