300

الفصلُ الخامِس وَ الثّلاثُون در مدينه

بدان كه ارباب تواريخ و اصحاب سير در كتب خود چنين نوشته‌اند كه :

تُبّع پادشاه يمن كه به قصد تخريب خانۀ كعبه [ براه] افتاده [ بود] ، بالاخره توفيق هدايت و توبه يافت و به خانۀ كعبه جامه از حرير و برد يمانى انداخت، چنانكه در استار كعبه ¹ نوشته شد؛ و از آنجا متوجّه مدينه ² گرديد، در آن زمان مدينه بقعه‌اى بود خالى، و سواى چشمۀ آبى ديگر چيزى در او نبود، چون ملك آنجا نزول كرد از جمله چهار هزار حكيم كه [ به همراه داشت] چهار صد نفر از آنها ³ اعلَم و افهَم ايشان بودند، و رئيس ايشان حكيمى بود بغايت در حكمت ماهر، و نام او شامول بود، در حوالى و نواحىِ آن بقعه تَفحُّص ⁴ و تجسُّس نموده اتّفاق كردند كه : اين است آن بقعه‌اى كه هجرت گاه پيغمبر آخرالزّمان خواهد شد، و مدفن و مسكنش اينجا خواهد بود. بعد از استشاره و استخاره ⁵، شامول از ملازمت تبّع تخلّف كرده، بر توقّف در آن مكان عازم گرديد و ساير حكما با او موافقت نمودند كه در آن مكان ساكن شوند، شايد به دولت شرفيابى خدمتش مفتخر گردند، لهٰذا در آنجا بناى آبادانى نهادند، چون اتّفاق آن جماعت به اقامت در آن بقعه به سمع ملك رسيد، وزير را طلبيد تا سبب تخلّف ايشان را بازجويد، خلاصه ايشان گفتند كه : از اكابر علما و مَشاهيرِ ⁶ حكما به ما رسيده كه اين موضع مبارك، دار هجرت خاتم الانبياء صلى الله عليه و آله خواهد بود كه نام او محمّد صلى الله عليه و آله ، و پادشاهى او مؤيّد خواهد شد؛ صاحب العضب و النّاقة، و صاحب القرآن و القبلة، و صاحب اللّواء