291طعام نخورند و سخن نگويند و با ايشان خريد و فروش نكنند و دختر به ايشان ندهند، و از ايشان دختر نگيرند تا مضطرّ شده، پيغمبر را به ايشان بدهند تا او را بكشند، و همه با يكديگر متّفق شدند در عزم كشتن آن حضرت، كه هر جا بر او دست يابند او را به قتل رسانند. چون اين خبر به ابوطالب رسيد بنى هاشم را جمع نمود (و ايشان چهل مرد بودند) و به ايشان گفت كه : به كعبه و حرم كعبه سوگند ياد مى‌كنم كه اگر از دشمن خارى به پاى پيغمبر صلى الله عليه و آله برود تمامى شما را هلاك خواهم كرد. و حضرت را با ساير بنى هاشم، به درّه‌اى كه آن را شِعب ابى طالب مى‌گفتند برد. اقلّ روايت، دو سال آنجا ماندند، و ابوطالب اطراف درّه را ضبط كرده، در شب و روز پاسبانى آن حضرت مى‌كرد، چون شب مى‌شد شمشير خود را بر مى‌داشت، در وقتى كه آن حضرت مى‌خوابيد، و مانند پروانه بر گرد آن شمع نبوّت مى‌گرديد، در اوّل شب آن حضرت را در جايى مى‌خوابانيد و چون پاسى از شب مى‌گذشت از آنجا بجاى ديگر نقل مى‌كرد، و عزيزترين فرزندان خود، امير عليه السلام را در جاى او مى‌خوابانيد كه اگر كسى در اوّل شب آن حضرت را در آن مكان ديده باشد و قصد ضرر نسبت به او نمايد با اعَزّ اولاد او واقع شود و به آن حضرت خطرى نرسد، و هر شب امير عليه السلام به طيب خاطر جان خود را فداى آن حضرت مى‌فرمود، و در تمام شب ابوطالب چنين پاسبانى آن حضرت مى‌كرد، و در روز فرزندان خود و اولاد برادرش را موكّل نموده بود كه حراست آن حضرت مى‌كردند 1.
و وفات ابوطالب در آخر سال دهم بعثت شد، و سه روز بعد از آن خديجۀ كبرىٰ عليها السلام وفات يافت، لهٰذا حضرت آن سال را عام الحزن ناميد 2 (يعنى سال اندوه). [ و] ديگر نتوانست كه در مكّه آسوده شود، چنانچه مرويست كه چون ابوطالب وفات يافت، جبرئيل نازل شد و گفت : يا محمّد، از مكّه بيرون رو كه اكنون تو را در مكّه ياورى نيست 3. قريش شوريدند بر آن جناب؛ اين است كه در ليلةُ الفراش امير عليه السلام را در فراش