290 ششم، مدفن ابوطالب؛ قبرش نزد قبر عبدالمطّلب است، عمرش بِضع و هشتاد سال بوده است (و بِضع در لغت عرب اطلاق مى‌شود [ به] مابين سه و ده؛ پس عمرش از هشتاد و سه گذشته و به [ نزديكى] نود رسيده بود).

فرموده‌اند كه : از احاديث معتبره ظاهر مى‌باشد كه اجداد رسول خدا صلى الله عليه و آله همه انبيا و اوصيا و حاملان دين خدا بوده‌اند، و فرزندان اسماعيل عليه السلام (كه اجداد آن حضرتند)، اوصياى ابراهيم عليه السلام بوده‌اند، و غالباً پادشاهى مكّه و حجابت خانۀ كعبه و تعميرات آن با ايشان بوده است، و مرجع عامّۀ خلق بوده‌اند، و ملّت ابراهيم عليه السلام در ميان ايشان بوده است و به شريعت موسىٰ عليه السلام و عيسىٰ عليه السلام ؛ و شريعت ابراهيم عليه السلام در ميان فرزندان اسماعيل عليه السلام منسوخ نشد، و ايشان حافظان آن شريعت بودند و به يكديگر وصيّت مى‌كردند و آثار انبيا را به يكديگر مى‌سپردند تا به عبدالمطّلب رسيد، و عبدالمطّلب ابوطالب را وصىّ خود گردانيد، و ابوطالب كتب و آثار انبيا عليهم السلام و ودايعِ ¹ ايشان را بعد از بعثت تسليم پيغمبر صلى الله عليه و آله نمود، و به وصيّت عبدالمطّلب، تمامى اوقات در تربيت رسول خدا صلى الله عليه و آله مضايقه ننمود، و آن حضرت را در دامن خود پرورش داد.

مرويست كه : روزى جبرئيل نازل شده به رسول خدا صلى الله عليه و آله گفت كه : حقّ تعالىٰ حرام فرموده آتش جهنّم را بر پشتى كه از او فرود آمده‌اى (يعنى عبداللّٰه)، و شكمى كه تو را برداشته (يعنى آمنه)، و پستانى كه تو را شير داده (يعنى حليمۀ سعيدة)، و كنارى كه تو را كفالت و محافظت كرده است (يعنى ابوطالب) ².

در حديث وارد شده كه : بعد از بعثت رسول‌اللّٰه صلى الله عليه و آله ، كفّار قريش در دارُ النَّدوة، كه محلّ مشورت ايشان بود، جمع شدند و تدبير ايشان بر آن قرار يافت كه اتّفاق كردند و سوگند خوردند بر عداوت آن حضرت ³. و نامه در ميان خود نوشتند كه با بنى هاشم