264قربانى پروردگار من است، و فداى فرزند من است. پس خدا وحى نمود كه : او را در اين گوسفند نصيبى هست، و نصيب او سپُرز ¹ است (زيرا كه محلّ جمع شدن خون است)، و خصيه‌ها (زيرا كه مجراى نطفه است)، پس ابراهيم عليه السلام سپرز و خصيه را به او داد ².

بعضى گفته‌اند كه آن گوسفندى بود كه هابيل پسر آدم عليه السلام قربان كرده بود و در مرغزار بهشت تا آن وقت مى‌گرديد ³، و ابراهيم عليه السلام پوست او را سفره ⁴ كرده خلق را بدان طعام مى‌داد، و پشم او را هاجر رشتۀ گليمى بافت و ابراهيم عليه السلام به بر مى‌پوشيد، كه گويا همان گليم به رسول خدا صلى الله عليه و آله رسيده، و از آن حضرت به ائمّه عليهم السلام انتقال يافت، و الحال با قائم عليه السلام است. و آن سفره تا زمان موسىٰ عليه السلام بود، مادر موسىٰ عليه السلام او را در صندوقى كه موسىٰ عليه السلام را در او گذاشته بود پيچيد و به رود نيل انداخت، حقّ تعالىٰ موسىٰ عليه السلام را از آب نگاه داشت.

ابن عبّاس مى‌گويد كه : در اوايل اسلام، سر آن كبش را ديدم كه در خانۀ كعبه در زير ناودان آويخته بودند ⁵. به روايت ديگر شاخهاى همان گوسفند در بيت الحرام مى‌ماند تا زمان يزيد كه آن زمان، حصين لعين، كه به امر يزيد كعبه را سوزانيد و خراب كرد، آن شاخها در آنجا سوخت ⁶.

و نوشته‌اند كه چند ذى روح بطن مادر نديده‌اند : آدم و حوّا عليهما السلام ، و ثعبان موسىٰ عليه السلام ، و كلاغى كه به قابيل تعليم داد دفن هابيل را، و ناقۀ صالح عليه السلام ، و مارى كه شيطان را داخل بهشت كرد، و خفّاشى كه عيسىٰ عليه السلام از گل ساخت [ و] به قدرت الٰهى زنده شد، و گوسفندى كه به فديۀ اسماعيل عليه السلام از بهشت آمد ⁷.