252حكم فرمود كه كسى با او ننشيند و سخن نگويد و طعام نخورد و او نزد كسى نيايد، بعضى گفته‌اند كه به فرمان خدا چنين شد كه هر كه نزد او مى‌رفت همان شخص و سامرى هر دو بيمار مى‌شدند، به اين سبب او خود نمى‌گذاشت كه كسى نزد او برود، و الحال فرزندان او نيز چنين‌اند كه اگر كسى دست بر ايشان گذارد هر دو تب مى‌كنند.

مروى است كه چون موسىٰ عليه السلام قصد قتل سامرى كرد از خدا وحى آمد كه : او را مكُش، جهت اينكه صفت سخاوت بر او غالب است؛ چون موسىٰ عليه السلام از قتل ممنوع شد : «قٰالَ فَاذْهَبْ فَإِنَّ لَكَ فِي الْحَيٰاةِ أَنْ تَقُولَ لاٰ مِسٰاسَ » ¹، يعنى گفت موسىٰ عليه السلام به سامرى : پس بيرون رو از ميان ما، پس بدرستى كه هست تو را از عقوبت در زندگانى دنيا اينكه گويى به هر كسى كه نزد تو آيد : نيست مس كردن من تو را، و مس نمودن تو مرا (يعنى از من دور شو تا يكديگر را مس نكنيم). چه حكم و غضب الٰهى مقرّر شده بود كه هر كس او را مس كند يا او كسى را مس كند، هر دو را تب بگيرد، پس بجهت اين، مردمان از او متفرّق و گريزان بودند، و او تنها، چون حيوانات وحشى، در صحراها مى‌گشت و هر كه را از دور مى‌ديد مبالغه مى‌كرد كه : نزد من نيا.

بعضى گفته‌اند كه «لاٰ مِسٰاسَ » كلام حالى است نه مقالى ²؛ يعنى از جهت خوف قتل از ميان مردمان فرار نموده در صحرا مى‌گشت، و بجهت آنكه هيچ كس را نمى‌يافت كه با او ملاقات كند و مساس نمايد به منزلۀ كسى بود كه قائلِ «لاٰ مِسٰاسَ » باشد، پس تنها در بيابانها با وحشيان صحرا مى‌گرديد تا اينكه به جهنّم واصل شد ³.

و آن لعين از اهل كرمان بود و از جملۀ خوبان بود، به اعتبار حبّ جاه و فرمانروايى و به اغواى شيطان گوساله را ساخت و خلايق را به ضلالت انداخت، و گفته‌اند كه صنعتش زرگرى بود ⁴.

و بعضى از معتبرين علما نوشته‌اند كه چند نفر از اشقيا تا بحال زنده‌اند در دنيا :