245

الفصلُ الثّامِن وَ العِشرُون در قربانى كردن

واجب است در مِنىٰ قربانى؛ و اين دوّم مناسك مِنىٰ است، و واجبات آن چند چيز است :

اوّل، نيّت كردن به اين طريق كه : ذِبح ¹ (يا نَحر ²) اين قربانى مى‌كنم در حجّ تمتّع اسلام واجب قربة الى اللّٰه.

دوّم، اينكه نحر يا ذبح را در مِنىٰ نمايد.

سيُّم، بعد از رمى جمرات [ قربانى] نمايد.

چهارم، قبل از حَلق ³ باشد.

پنجم، در روز عيد اضحٰى باشد.

ششم، خود بكشد قربانى را، و اگر كس ديگر بكشد بايد نيابت نمايد، و اولٰى اين است كه در آن وقت حاجى دست خود را بالاى دست نايب بگذارد.

هفتم، يك نفر، يك قربانىِ مستقلّ نمايد و شراكت با كس ديگر نكند مگر در قربانى مستحبّ.

هشتم، گوشت قربانى را از مِنىٰ بيرون نكند، هر چند كه براى خوردن خود باشد، و همه را در آنجا صرف نمايد (مگر كسى كه گوشت را به او به رسم هديه، يا از حصّۀ فقرا داده باشند، يا از كسى خريده باشد، كه اينها را بيرون كردن جايز است).

نهم، پوست قربانى را به اجرت ذبح كننده ندهد (اگر به عنوان هديه يا از حصّۀ فقرا، با وجود صفت استحقاق، بدهد ضرر ندارد).

و در خود قربانى چند چيز واجب است :