208كند در بسيار دعا نمودن در حال سعى، و خود را بحالت گريه بياورد و اين دعا را بخواند : «اَللّٰهُمَّ إنّي أسئلُكَ حُسنَ الظّنِّ بِكَ عَلىٰ كلِّ حالٍ وَ صِدقَ النّيّةِ فِى التّوكّلِ عَلَيكَ» ¹.

وجه تسمية : به سندهاى معتبر منقول است كه : صفا را براى اين صفا گويند كه آدم صفى اللّٰه عليه السلام بر آن فرود آمد، و حوّا عليها السلام به مروه فرود آمد، بدين سبب او را هم مروه گويند كه مرأه به آن فرود آمده ². و فرود آمدن آنها به صفا و مروه، يا در اوّل آمدن ايشان است از بهشت، يا اينكه در وقت آوردن جبرئيل ايشان را در حين برداشتن قبّه ³كه بالاى بيت اللّٰه بود، براى تعمير ملائكه (چنانچه تفصيلش در سابق گذشت). و در روايت ديگر از ابن عبّاس مروى است كه در [ عهد] جاهليّت دو بت بود، يكى اساف نام داشت و ديگرى نائله؛ اساف بصورت مرد بود و نائله بر صورت زن، اساف را به صفا نهاده بودند و نائله را به مروه.

و اهل كتاب گفته‌اند (چنانچه احمد رازى هم در كتاب هفت اقليم خود روايت نموده) كه : صفا مردى، و مروه زنى بود، در بيت خدا زنا كردند خلّاق عالم هر دو را سنگ نمود بجهت عبرت؛ مردم آنها را بالاى آن دو كوه گذاشتند و بنام آنها آن دو كوه را ناميدند، چون مدّت متمادى بر اين برآمد، مشركان پنداشتند كه ايشان را براى عبادت نصب كرده‌اند و طواف كعبه بجهت تعظيم آنها است، لهذا به عبادت آنها مشغول شدند، و هر وقت كه سعى مى‌كردند، دست به ايشان مى‌ماليدند و به ايشان تقرّب مى‌جستند.

چون پيغمبر صلى الله عليه و آله امر فرمود به شكستن بتها، به فرمودۀ آن حضرت صلى الله عليه و آله آن بتها را هم شكستند؛ به اين جهت مسلمانان اكراه از سعى نمودن داشتند، بجهت آنكه مى‌پنداشتند كه آن، سنّت جاهليّت و شعار اهل شرك است، حقّ تعالىٰ اين آيه را فرستاده رفع توهّم