172قريش، نزديك خانه كعبه نشسته بودند، يزيد گويد كه : ديدم فاطمة بنت أسد بن هاشم، مادر اميرالمؤمنين عليه السلام ، وارد مسجدالحرام شده، طواف خانه نمود. در اين اثنا، اثر وضع حمل بر او ظاهر شده، مجال بيرون رفتن از مسجد نيافت، پس روى نياز به درگاه الهى برداشته گفت : اى صاحب خانه و اى معبود يگانه ! ايمان دارم به تو و [ به] نبوّت رسولان تو، و در عقايد دينيّه تابع جدّ خود ابراهيم خليلم؛ به حقّ اين خانه و به حقّ فرزندى كه در شكم من امانتى است از تو و با من صحبت داشته، مونس من بود، كه اين ولادت را بر من آسان كنى. يزيد گويد : چون دعاى فاطمه تمام شد ديدم في‌الفور پشت خانۀ كعبه منشقّ ¹ گرديد، هاتفى ندا داد كه : اى فاطمه، بيا به درون خانه ! فاطمه به درون خانه كعبه رفت و از چشم ما غايب شد، و ديوار باز آمد [ به] مرتبه‌اى كه اثر شكاف ننمود. بعد از ملاحظۀ اين امر غريب، حضّار خواستند در كعبه را بگشايند، كليد كعبه را آورده هرچند سعى كردند فتح الباب ممكن نشد، پس دانستيم كه در آن سرّى است از اسرار الٰهى، و از حكمتى خالى نيست؛ پس بماند در خانۀ كعبه سه روز، و در همين سه روز، اهل مكّه، زن و مرد، در كوچه و بازارها و خانه‌ها اين صحبت را مى‌كردند، چون روز چهارم شد، ديديم كه ديوار كعبه از همان موضع اوّل كه شكافته بود دوباره شكافته شده، فاطمه از خانه بيرون آمده در حالتى كه طفلى به روى دستش مثل ماه تابان نور جمالش عالم را روشن كرده، گرفته بود و فخر مى‌كرد، مى‌گفت كه : به زنان عالم افزونى دارم و از جميع آنها سابق و افضلم، از آن جهت كه خلّاق عالم مرا به خانۀ خود درآورد و مرا از طعامها و ميوه‌هاى بهشت روزى فرمود، چون فرزندم متولّد شد (به روايتى فرمود كه :

چون خواستم از كعبه بيرون آيم) از هاتف ندايى شنيدم كه فرمود : يا فاطمةُ سَمّيهِ عليّاً فهو عليٌّ و أنا العليُّ الأعلىٰ ²، و من نام او را از نام خود مشتق كردم و غوامضِ ³ علم