169 فِى الحديث : به سند معتبر وارد شده كه در حجر اسماعيل، زير ناودان رحمت، بقدر دو ذراع تا خانه كعبه، محلّ نماز شبّر و شبير، پسران هارون عليه السلام بود ¹ (كه تفسير آنها در عربى حسن و حسين است).

طاووس يمانى گويد كه : شبى در مكّه در زير ناودان رحمت، سيّدِ سجّاد عليه السلام را ديدم كه دعا مى‌كرد و مى‌گريست، چون فارغ شد خدمتش رفته گفتم : يابن رسول‌اللّٰه صلى الله عليه و آله ، تو را سه چيز است كه باعث ايمنى است : فرزندىِ رسول‌خدا صلى الله عليه و آله ، و شفاعت جدّت، و رحمت الٰهى؛ باعث اين همه خوف چيست ؟ فرمود : «يا طاووس، فرزندىِ رسول‌خدا صلى الله عليه و آله ايمن نمى‌سازد چه خدا در قرآن مى‌فرمايد : «فَلاٰ أَنْسٰابَ بَيْنَهُمْ يَوْمَئِذٍ ²» ، يعنى : روز قيامت نَسَبى در ميان فرزندان آدم نمى‌ماند. امّا شفاعت جدّم؛ ايمن مى‌ساخت اگر نگفته بود : «لاٰ يَشْفَعُونَ إِلاّٰ لِمَنِ ارْتَضىٰ» ³، يعنى : شفاعت نمى‌تواند كرد كسى را مگر به رضاى خدا و اذن او. و رحمت الٰهى؛ وقتى موجب ايمنى بود كه نمى‌فرمود : «إِنَّ رَحْمَتَ اللّٰهِ قَرِيبٌ مِنَ الْمُحْسِنِينَ» ⁴، و من نمى‌دانم كه از محسنانم يا نه ! چون ايمن توان بود ؟! ⁵

قصّة مناسبة : گويند كه يك نفر مرد فقيرى عريان كه در برش لباس مندرس بود، با دو نفر از طايفۀ اناث وارد مسجدالحرام شده، در زير ناودان رحمت ايستاده، به زبان خود مشغول دعا كردن شده، اين كلمات را مى‌گفت : دَغدَغَها فِتَندي طابُل كَرىٰ بِكَندي