168مسجدى مشاجره و مجادله نموده، بالاخره انجام كار را به صلح گذاشته‌اند، بنّايى آورده مسجد را از وسط ديوار كشيده، هر يك متصرّف نصفى شدند، آقا جمال، بنا به رسم ولايت، يك نفر را كه شال عزا به گردن انداخته و سوار اسب شده، بجهت بزرگى شهر، در كوچه و بازار خبر و اعلان مردم را به اهل شهر مى‌رساند، امر كرد كه : خبر ده به اهل شهر كه آقا جمال در فلان مسجد اقامۀ تعزيه دارد، حاضر بشويد. علما و اكابر 1 و كسبه در مسجد حاضر شده بعد از قرائت فاتحه و تعزيه و تسلّية و صرف قليان و چاى، سؤال كردند از آقا كه : اين چه بنا، و عزادارى براى كيست ؟ (بخيال ايشان كه يكى از اكابر علماى ساير بلاد وفات نموده)، آقا جمال فرمود كه : خداوند عالم مرحوم شده و دار بقا را اختيار فرموده ! اين مجلس، مجلسِ تعزيۀ مرحوم خدا است !! همه تعجّب كرده گفتند : آقا اين چه فرمايش است ؟! فرمود : اگر خدا نمرده پس چرا خانۀ او را تقسيم نموده‌اند مثل متروكات مرده ؟! آن دو نفر ملّا از شنيدن اين سخن خجالت بسيار كشيده ديوار را از بين [ مسجد] برداشتند (من باب شوخى نوشته شد، اميد عفو از ارباب كمال داريم).
الفصلُ السّابع عَشَر در ميزاب رحمت
[ ميزاب رحمت] كه ناودان رحمتش گويند (كه آب باران بيت از آن مى‌ريزد) و در بالاى حجر اسماعيل واقع شده؛ و آبى كه از آن ريخته مى‌شود شفا است براى هر ناخوشى و مرضى؛ چنانچه مصادف روايت كرده است كه : شخصى از ياران ما در مكّه بيمار شد، تا آنكه به حال مرگ افتاد، به خدمت [ حضرت] صادق عليه السلام حالِ او را عرض كردم، فرمود : اگر من بجاى شما بودم از آب ناودان كعبه به او مى‌خورانيدم. پس ما طلب كرديم، نزد هيچ كس نيافتيم، ناگاه ابرى بلند شد و رعد و برق ظاهر شد و باران آمد، قدحى گرفته از آب ناودان پر كرده، آوردم به نزد بيمار، از آن آب خورد، فى الفور شفا يافت 2.