145صورت كه اوّل داشت در وقتى كه در بهشت بود با آدم عليه السلام ، و گفت به آدم : كجا رفت آن عهد و ميثاق ؟ پس آدم برجست بسوى او، و بيادش آمد آن ميثاق و گريست، و خاضع شد براى او، و بوسيد او را، و تازه كرد اقرار به عهد و ميثاق را. پس خدا جوهر حجر را باز برگردانيد به درّ سفيد صافى كه نور از وى ساطع بود، پس آدم عليه السلام آن را بر دوش خود گرفت براى اجلال 1 و تعظيمِ 2 او، و هر گاه كه به تنگ مى‌آمد جبرئيل از او مى‌گرفت و برمى‌داشت، تا آنكه آن را به مكّه آوردند، و پيوسته با او انس مى‌گرفت و نزد او اقرار تازه مى‌كرد در هر شب و روز. پس چون خدا جبرئيل را به زمين فرستاد كه كعبه را بنا كند، نازل شد ميان ركن حجر و در خانه، و در همين موضع ظاهر شد براى آدم عليه السلام (چون خدا ميثاق را در همين موضع گرفته بود و آنجا ميثاق را به ملك سپرده بود) به اين سبب، حجر را در همين ركن نصب كردند، پس حجرالاسود مى‌آيد در روز قيامت، با زبان گوينده و ديدۀ بيننده، و شهادت مى‌دهد به كسانى كه همانجا رفته، حفظ و تجديد ميثاق نموده‌اند، و شهادت مى‌دهد بر وفاى مؤمن و انكار كافر 3.
پس چون حجّ كننده نزد حجرالاسود آيد كه آن را ببوسد، متذكّر اين شود كه آن بجاى دست خدا است در زمين، و عُهودِ 4 بندگان در آن است؛ چنانچه رسول‌خدا صلى الله عليه و آله فرمود كه : حجرالاسود به منزلۀ دست خدا است در ميان خلق، كه به [ وسيلۀ] آن بندگان مصافحه 5 مى‌كنند با خدا چون مصافحۀ بنده با مولاى خود يا دَخيل 6 كسى با