144دست را به او برساند و ببوسد، دست خود را [ به تنهايى] ، و اگر آن هم ممكن نباشد، اشاره نمايد بسوى حجر به دست خود و بگويد : «اَللّٰهُمَّ أمٰانَتٖي ادَّيْتُهٰا وَ مٖيثٰاقٖي تَعٰاهَدْتُهُ لِتَشْهَدَ عَلَيَّ بِالْمُوٰافٰاةِ اللّٰهُمَّ تَصْدٖيقاً بِكِتٰابِكَ وَ عَلىٰ سُنَّةِ نَبِيِّكَ صَلَوٰاتُكَ عَلَيْهِ وَ آلِهِ اشْهَدُ أنْ لٰا إلٰهَ إلَّااللّٰهُ وَحْدَهُ لٰاشَرٖيكَ لَهُ وَ أنَّ مُحَمَّداً عَبْدُهُ وَ رَسُولُهُ آمَنْتُ بِاللّٰهِ وَ كَفَرْتُ بِالجِبْتِ وَ الطّٰاغُوتِ وَ اللَّاتِ وَ الْعُزّىٰ وَ عِبٰادَةِ الشَّيْطٰانِ وَ عِبٰادَةِ كُلِّ نِدٍّ يُدْعٰى مِنْ دُونِ اللّٰهِ»، و بگويد : «اَللّٰهُمَّ إلَيْكَ بَسَطْتُ يَدٖي وَ فٖيٰما عِنْدَكَ عَظُمَتْ رَغْبَتٖي فَاقْبَلْ مَسْحَتٖي ¹ وَ اغْفِرْ لٖي وَ ارْحَمْنٖي اللّٰهُمَّ إنِّي أعُوذُ بِكَ مِنَ الْكُفْرِ وَ الْفَقْرِ وَ مَوٰاقِفَ الْخِزْيِ فِي الدُّنْيٰا وَ الْآخِرَةِ» ².

در حديث وارد شده كه : حجرالاسود مَلَك عظيمى بود از عظماى ملائكه، نزد خداوند عالميان، پس چون خلّاق عالم از ملائكه پيمان گرفت ربوبيّت خود و نبوّت پيغمبر صلى الله عليه و آله و وصايت اوصيا را، و [ بدين سبب] بدنهاى ملائكه به لرزه آمد، اوّل كسى كه ايمان آورد و اقرار كرد [ همان ملَك بود] ، چنانچه در قرآن مجيد مى‌فرمايد : «وَ إِذْ أَخَذَ رَبُّكَ مِنْ بَنِي آدَمَ مِنْ ظُهُورِهِمْ ذُرِّيَّتَهُمْ » ³ : از ايشان اقرار گرفت به ربوبيّت خود و نبوّت پيغمبر صلى الله عليه و آله و وصايت اوصيا عليهم السلام ؛ پس اقرار ايشان را در كاغذى نوشت و حجَر را دو چشم و دو زبان بود، فرمود : دهن را باز كن؛ و او دهان را گشاد، آن نوشته را به دهان او انداخت و فرمود : تو شاهد باش در روز قيامت به جماعتى كه وفا به آن عهد كنند؛ و امر كرد خلق را كه هر سال نزد او تازه كنند اقرار را به حجّ كردن. چون توبۀ آدم عليه السلام قبول شد خداوند عالم گردانيد آن ملك را به صورت درّ سفيدى، و او را از بهشت بسوى آدم عليه السلام فرستاد، و آدم عليه السلام در زمين هند بود، پس چون او را ديد، انس گرفت بسوى او، و او را نمى‌شناخت زياده از آنكه جوهرى است، پس خدا آن سنگ را به سخن درآورد و گفت : يا آدم، آيا من را مى‌شناسى ؟ گفت : نه، گفت : بلى مى‌شناسى، ولكن شيطان بر تو مستولى شد و ياد خداى تو را از خاطرِ ⁴ تو فراموش كرد. پس [ حجر] برگرديد به همان