121رَسُولِ اللّٰه صلى الله عليه و آله » : اين فرزند پيغمبر صلى الله عليه و آله است، بپرس جواب خواهى شنيد. پس قصّۀ خود را عرض كرد، امام حسين عليه السلام فرمود كه : شتر دارى ؟ گفت : بلى دارم، فرمود : به عدد تخمها، شتر مادّه از شتر نر بكش، هرچه بچه آورد هدى ¹ خانۀ كعبه قرار بده. خليفۀ ثانى، عمر هم حاضر بود، گفت : يا امام حسين عليه السلام : النُّوقُ يُزلِقنَ فقال عليه السلام :

«إنَّ الْبيضَ يَمْرُقنَ»، يعنى : يا حسين عليه السلام ، شتر همه‌اش نمى‌گيرد و حامله نمى‌شود، حسين عليه السلام گفت :

تخمها [ نيز] همه جوجه نمى‌شود، بسا باشد كه تخم مى‌شكند و يا آنكه فاسد مى‌گردد.

خليفه گفت : درست فرمودى. امير عليه السلام برخاست ²، حسين عليه السلام را آغوش كرده و بوسيد، فرمود : «ذُرِّيَّةً بَعْضُهٰا مِنْ بَعْضٍ وَ اللّٰهُ سَمِيعٌ عَلِيمٌ» ³، حقّا كه تو پسر پيغمبرى و علم را ارث مى‌برى ⁴. (و اينكه امير عليه السلام به اعرابى فرمود از حسين عليه السلام بپرس، مى‌خواست مقام علم او را به مردم ظاهر فرمايد و الّا خودش مى‌فرمود).

فايدةٌ اخرىٰ : منقول است كه امام رضا عليه السلام از دنيا رفت، يك سال بعد از آن، مأمون به بغداد آمده، امام محمّد تقى عليه السلام نيز از حوادث زمان و تقلّبِ ⁵ دوران، در مدينه توطّن ⁶نتوانسته، با اهل و عشيره به بغداد آمده، در آنجا بسر مى‌برد. اتّفاقاً روزى مأمون به شكار مى‌رفت، و حضرت به صغر سنّ به سر كوچه كه اطفال بازى مى‌كردند ايستاده بود، مأمون با خدَم و حشَم ⁷ رسيد، تمامى اطفال گريزان شدند الّا آن حضرت كه اصلاً حركت نكرد، چشم مأمون به آن حضرت افتاده از توقّف او تعجّب كرد، گفت : اى پسر، چرا تو چون ديگران نگريختى ؟ فرمود كه : راه تنگ نبود كه با رفتن راه را وسيع كنم، [ ديگر اين] كه گناهى ندارم كه از تو بترسم، و گمان نداشتم كه بى‌سبب به من آزار رسانى. مأمون را اين كلام خوش آمده گفت : چه نام دارى ؟ فرمود : محمّد، گفت : پسر كيستى ؟ فرمود : پسر علىّ بن موسى الرّضا عليهما السلام . مأمون گريان شده، بر امام رضا عليه السلام