107بروند به مكّه، و جمع شده بودند به محلّى كه آنجا مردم را وداع كنند، زنى را ديدم ضعيف و ناتوان، بر شترى لاغر سوار، مردم او را نصيحت مى‌كردند كه برگردد و مى‌گفتند : اين شتر تو را منزل نمى‌رساند ! نشنيد و آمد و زمانى كه به وسط صحرا رسيديم در بين راه شتر خوابيد و [ زن] از قافله عقب ماند، من او را ملامت كردم كه : گوش به حرف مردم چرا نكردى ؟ حالا چه مى‌كنى در اين بيابان ؟ جواب من را نداده سر بسوى آسمان بلند كرده گفت : خدايا نه من را در خانۀ خودم گذاشتى و نه به خانۀ خود رسانيدى، هرگاه اين كار را با من كسى غير از تو مى‌كرد شكايت آن را نمى‌كردم مگر بسوى تو (يعنى از تو به كجا و پيش كه شكوه كنم ؟)، مالك گويد : ناگاه از طرف صحرا شخصى پيدا شد، جلو ناقه به دستش گرفته و به آن زن گفت : سوار شو ! پس سوار شد و مثل برق تند رفت، و زمانى كه بر مطاف رسيديم، ديدم آن زن را كه طواف مى‌كند، پس قسم داده از او پرسيدم : تو كيستى ؟ گفت : من شهرة بنت مسكة، بنت فضّة خادمۀ فاطمة الزّهراء سلام‌اللّٰه عليها؛ و آن شتر كه ديدى از ناقه‌هاى بهشت بود، خدا را قسم دادم به حرمت فاطمۀ زهرا عليها السلام ، ملكى را امر فرمود آن ناقه را آورد كه من پياده نمانم ¹.

مروى است كه : وقتى كه صدّيقۀ طاهره، جناب فاطمه عليها السلام ، از دنيا رحلت نمود، امّ ايمن قسم ياد كرد كه بعد از آن خاتون معظّمه، در مدينه نباشد (جهت اينكه طاقت ديدن جاى [ خالىِ] آن خاتون را نداشت)؛ پس، خارج شد به طرف مكّه، در اثناى راه تشنگى شديد بر امّ ايمن غالب شد، دست خود را بلند كرده گفت : يا ربّ، من خدمتكار فاطمه عليها السلام هستم، از تشنگى من را مى‌كشى ؟ پس نازل كرد خلّاق عالم بر او دَلوى ² از آسمان. امّ ايمن از آب آن دلو خورده هفت سال محتاج طعام و شراب نشد، و مردم در شدّت گرما به كار سخت وامى‌داشتند براى امتحان، با وجود اين، تشنگى بر او عارض نمى‌شد ³.