106 «فَاقْرَؤُا مٰا تَيَسَّرَ مِنَ الْقُرْآنِ» ¹، گفتم : وَ لَقَدْ اوتٖيتِ خَيْراً كَثٖيراً ²، گفت : «وَ مٰا يَذَّكَّرُ ³إِلاّٰ أُولُوا الْأَلْبٰابِ » ⁴، پس من اين را شنيده گفتم : اى سيّده بگو كه شوهر دارى يا نه ؟ گفت : «يٰا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُوا لاٰ تَسْئَلُوا عَنْ أَشْيٰاءَ ⁵ إِنْ تُبْدَ لَكُمْ تَسُؤْكُمْ» ⁶، گفتم : پندى ده من را، گفت : «مَنْ أَعْرَضَ عَنْ ذِكْرِي فَإِنَّ لَهُ مَعِيشَةً ضَنْكاً» ⁷، در اثناى راه پشته‌اى ديده گفت : «اَلْحَمْدُ لِلّٰهِ الَّذِي أَذْهَبَ عَنَّا الْحَزَنَ» ⁸، ناگاه از دورن قافله‌اى نمايان شد، سؤال كردم كه در اين قافله چه دارى ؟ گفت : «اَلْمٰالُ وَ الْبَنُونَ زِينَةُ الْحَيٰاةِ الدُّنْيٰا» ⁹، سؤال كردم كه پيشه و حرفۀ اولاد تو چيست ؟ گفت : «عَلاٰمٰاتٍ وَ بِالنَّجْمِ هُمْ يَهْتَدُونَ» ¹⁰، دانستم كه ايشان دليل حاجّند ¹¹، گفتم : اسم پسرهايت چيست ؟ گفت : «وَ اتَّخَذَ اللّٰهُ إِبْرٰاهِيمَ خَلِيلاً» ¹²، «وَ كَلَّمَ اللّٰهُ مُوسىٰ تَكْلِيماً» ¹³، «يٰا يَحْيىٰ خُذِ الْكِتٰابَ بِقُوَّةٍ » ¹⁴، پس ميان قافله صدا زدم : يا ابراهيم، يا موسى، يا يحيى. ناگاه سه جوان خوش‌سيما ديدم كه به طرف ما آمدند، شناختم كه پسرهاى او هستند، پس مادر خودشان را به منزل بردند، پس زن گفت : «فَابْعَثُوا أَحَدَكُمْ بِوَرِقِكُمْ هٰذِهِ إِلَى الْمَدِينَةِ فَلْيَنْظُرْ أَيُّهٰا أَزْكىٰ طَعٰاماً فَلْيَأْتِكُمْ بِرِزْقٍ مِنْهُ ¹⁵، پس يكى از ايشان رفته، طعامى گرفته حاضر ساخت، زن گفت : «كُلُوا وَ اشْرَبُوا هَنِيئاً بِمٰا أَسْلَفْتُمْ فِي الْأَيّٰامِ الْخٰالِيَةِ » ¹⁶، پس طعام را خورديم، زن به فرزندان خود رو كرده گفت : «يٰا أَبَتِ اسْتَأْجِرْهُ إِنَّ خَيْرَ مَنِ اسْتَأْجَرْتَ الْقَوِيُّ الْأَمِينُ» ¹⁷، فهميدم كه مى‌خواهد به من اجرت بدهد، پس بعضى چيزها و رخت و خرما آوردند و به من تعارف كردند، زن گفت : «وَ اللّٰهُ يُضٰاعِفُ لِمَنْ يَشٰاءُ» ¹⁸، يعنى : كم است بيشتر از آن زحمت كشيده‌اى. پس او را وداع كرده گفتم : مرا پندى ده، گفت : «اِقْرَأْ كِتٰابَكَ كَفىٰ بِنَفْسِكَ الْيَوْمَ [ عَلَيْكَ ] حَسِيباً» ¹⁹. پس، از يكى از آن جوانان پرسيدم كه اين زن كيست كه تمامى جواب حرفهاى من را به آيۀ قرآن داد ؟ گفتند : اين، مادر ما، فضّه، كنيز فاطمۀ زهرا سلام‌اللّٰه عليها است كه سالهاى سال و مدّت مديد است بغير از آيۀ قرآن به چيزى تكلّم نكرده ²⁰.

در روايت است كه : مالك بن دينار گويد : زمانى كه مردم نقل مكان كرده بودند كه