92
نوحه گرى بر مؤمن با سخن حق
مرگ عزيزان، طوفان عظيمى در درون انسان ايجاد مىكند و اين طوفان بنياد وجود انسان را دگرگون مىسازد.
براى حفظ تعادل روحى بايد مصيبت ديده به گونهاى تخليه شود، و بهترين راه براى مهار اين طوفان، گريه كردن ونوحهسرايى است، آن هم با كلمات حق به گونهاى كه رحمت خدا را جلب كند، بدون اين كه خشم او را برانگيزد. از اين جهت روايات فراوانى حاكى از گريه بر بزرگان در مصائب است كه برخى را از نظر شما مىگذرانيم:
1. دخترى از امام صادق عليه السلام درگذشت، حضرت، يك سال بر او گريست، سپس فرزند ديگر او از دنيا رفت، باز حضرت يك سال نوحهگرى كرد، آنگاه كه اسماعيل فوت كرد، نالۀ او شدت يافت، برخى به امام صادق عليه السلام گفتند: چرا از خانۀ تو، صداى ناله شنيده مىشود؟ در پاسخ فرمود:
آنگاه كه حمزه درگذشت، پيامبر صلى الله عليه و آله دستور داد زنان مدينه بر او نوحه سرايى كنند، چون او نوحهگرى ندارد. 1
2. مردى به امام صادق عليه السلام گفت: فرزندى از من فوت شده و من به قدرى غمگين شدهام كه مىترسم تعادل روانى و ذهنى خود رااز دست بدهم. امام فرمود: هرگاه با چنين مصيبتى روبهرو شدى، مقدارى اشك بريز كه مايۀ آرامش توست. 2
3. امام صادق عليه السلام مىفرمايد: آنگاه كه جعفر بن ابىطالب و زيد بن حارثه در «موته» كشته شدند، هرگاه