67اين آيه دلالت بر ترغيب مردم به آمدن نزد رسولاللّٰه صلى الله عليه و آله و استغفار نزد آن حضرت و استغفار رسول خدا صلى الله عليه و آله براى آنان دارد. و در اين جهت تفاوتى ميان زمانى كه پيامبر صلى الله عليه و آله در ميان مردم بود و زمانى كه در ظاهر از دنيا رفته، وجود ندارد. زيرا در حديث است كه
«الأنبياء أحياءٌ في قبورهم 1؛ پيامبران در قبرها[يشان] زنده هستند.»
علاوه بر آن در جملۀ «إذ ظلموا» فعل در سياق شرط واقع شده است و به اعتراف علماى علم اصول، يكى از صيغههاى عموم عبارت است از صيغهاى كه در سياق شرط واقع شود، 2 بنابر اين آيۀ شريفه عامّ است و شامل حالت زنده بودن پامبر صلى الله عليه و آله و حالت رحلت او مىشود.
و مفسّران نيز از آيۀ شريفه عموم را فهميدهاند، و بسيارى از آنان در تفسير اين آيه، داستان اعرابى را نقل كردهاند. و آن داستان اين است كه على عليه السلام - و به نقلى عتبى - مىگويد:
«السلام عليك يا رسولاللّٰه! سمعت اللّٰه يقول:
«وَ لَوْ أَنَّهُمْ إِذْ ظَلَمُوا أَنْفُسَهُمْ جٰاؤُكَ فَاسْتَغْفَرُوا اللّٰهَ وَ اسْتَغْفَرَ لَهُمُ الرَّسُولُ لَوَجَدُوا اللّٰهَ تَوّٰاباً رَحِيماً »
وقد جئتك مستغفراً لذنبي مستشفعاً بك