180بر طبق اين آيه، هر چيزى كه بدون اذن و اجازۀ خداوند به او نسبت دادهشود، افترا و حرام است. همچنين مىدانيم؛ دينى شمردن امور غيرِ دينى يا امورى كه معلوم نيست دينى است يا نه، افترا بر خداوند محسوب مىشود.
در آيهاى ديگر، مفترى بر خداوند، ظالمترين انسان معرفى شده است:
وَ مَنْ أَظْلَمُ مِمَّنِ افْتَرىٰ عَلَى اللّٰهِ كَذِباً أَوْ كَذَّبَ بِآيٰاتِهِ إِنَّهُ لاٰ يُفْلِحُ الظّٰالِمُونَ ) . 1
« چه كسى ستمكارتر از آن است كه بر خدا دورغ بسته[ \همتايى براى او قايل شده]يا آيات او را تكذيب كرده است؟! مسلّماً ظالمان رستگار نخواهند شد».
اضافه بر آيات قرآن، سنت نبوى نيز بيانگر حرمت بدعت است.پيامبرصلَّى اللّٰه عليه و آله و سلَّم فرمود:
«امّا بعد، فانّ اصدق الحديث كتاب اللّه، و افضلَ الهدى هدى محمد صلَّى اللّٰه عليه و آله و سلَّم، و شرّ الامور محدثاتها، و كل محدثةٍ بدعة، و كل بدعة ضلالة فى النار»
«صادقترين كلام، كتاب خداوند، قرآن؛ و بهترين هدايت، هدايت محمدصلَّى اللّٰه عليه و آله و سلَّم و بدترين چيزها امور حادث است و هر حادثى بدعت و هر بدعتى، گمراهى و در آتش دوزخ است».