146است. اين گروه از آيات، بقا وحيات روح انسان را پس از مرگ، صرف نظر از كافر يا مؤمن بودن، بيان مى‌كنند. اكنون به ذكر بعضى از آيات مذكور اكتفا مى‌كنيم:

آيۀ چهارم:

1. (النّٰارُ يُعْرَضُونَ عَلَيْهٰا غُدُوًّا وَ عَشِيًّا وَ يَوْمَ تَقُومُ السّٰاعَةُ أَدْخِلُوا آلَ فِرْعَوْنَ أَشَدَّ الْعَذٰابِ). ¹

«[عذاب آنها] آتش است كه هر صبح و شام بر آن عرضه مى‌شوند و روزى كه‌قيامت برپا شود [مى‌فرمايد]:«آل فرعون را در سخت‌ترين عذابها وارد كنيد. »

بر اساس اين آيه، قبل از برپايى قيامت، آل فرعون هر روز بامداد وشامگاه به عذاب الهى گرفتار مى‌شوند. همچنانكه بعد از قيامت نيز به شديدترين عذاب مبتلا خواهند شد. به هر حال عذاب قبل از قيامت با بعد از آن متفاوت‌است و اين دو يكى نيستند. اين آيه دلالت صريحى بر حيات برزخى كافران دارد.

آيۀ پنجم

2. (مِمّٰا خَطِيئٰاتِهِمْ أُغْرِقُوا فَأُدْخِلُوا نٰاراً فَلَمْ يَجِدُوا لَهُمْ مِنْ دُونِ اللّٰهِ أَنْصٰاراً). ²

«[آرى سرانجام] همگى به خاطر گناهانشان غرق شدند و در آتش دوزخ وارد