145سستىمنطق آنان فراهم كرد، خطاب به مردم يا فرستادگان عيسيعليه السَّلام گفت: (إِنِّي آمَنْتُ بِرَبِّكُمْ فَاسْمَعُونِ) اينجا بود كه كفار با سنگ به او حمله كردند و او را به شهادت رساندند.
خداوند متعال، پاداش او را ورود به بهشت قرار داد و فرمود: (قِيلَ ادْخُلِ الْجَنَّةَ) و او خطاب به مردمى كه او را كشته بودندگفت: (قٰالَ يٰا لَيْتَ قَوْمِي يَعْلَمُونَ بِمٰا غَفَرَ لِي رَبِّي وَ جَعَلَنِي مِنَ الْمُكْرَمِينَ ) .
از سوى ديگر، خداوند متعال به قاتلين فرصت چندانى نداد تا از آسمانفرشتگان عذاب را نازل كند، بلكه با سادهترين راه، با عذابى دفعى، تمام آنان را هلاك نمود و همه دم فرو بستند و از ميان رفتند: (وَ مٰا أَنْزَلْنٰا عَلىٰ قَوْمِهِ مِنْ بَعْدِهِ مِنْ جُنْدٍ مِنَ السَّمٰاءِ وَ مٰا كُنّٰا مُنْزِلِينَ * إِنْ كٰانَتْ إِلاّٰ صَيْحَةً وٰاحِدَةً فَإِذٰا هُمْ خٰامِدُونَ).
اين آيه به روشنى بر حيات نفس انسان و ادراك و شعور انسان پس ازمرگ و سخن گفتن او با مردمان دنيا دلالت دارد. زيرا دخول در بهشت(قيل ادخل الجنّة) و آرزو نمودن او «يا ليت قومى» قبل از برپايى قيامت است. البته بهشتى كهدر اين آيه مطرح شده، بهشت برزخى است نه بهشت ابدى.
آيات گذشته، در مورد حيات برزخى ارواح شهدا - كه جان خود را در راهخدا تقديم كردند - بود. آيات ديگرى نيز وجود دارد كه در مورد بقاء ارواح كفّار بعد از مرگشان و گرفتارى آنان به انواع عذاب