1621 . از نظر سند؛ ناقل آن على بن عيساى اربلى است كه در سال 693، از فردى بهنام عروةبن عبداللّٰه نقل مىكند كه در عصر امام باقر (114-57) مىزيسته است. آيا چنين حديث بى سندى قابل استناد است؟
در رجال شيعه، تنها يك عروةبن عبداللّٰه بن قشير جُعفى است كه شيخ طوسى او را از اصحاب امام صادق عليه السلام شمرده ولى وى كاملاً مجهول است. 1
و در رجال سنى، وى به نام عروة بن عبداللّٰه بن قشير جعفى، مكنى به «ابوسهل» آمده است، كه حديث را از عبداللّٰه بن زبير نقل مىكند و مردى كه نزد عبداللّٰه بن زبير تلمّذ كرده و از او حديث نقل مىكند، از نظر روحيه بايد با او نزديك باشد و اين خاندان كاملاً از اميرمؤمنان منحرف بودند و قطعاً قول چنين فردى نمىتواند سند باشد. 2
از اين گذشته، دقت در مضمون حديث مىرساند كه كاملاً از زبان وى دروغ گفته شده؛ زيرا مىگويد: من از ابى جعفر عليه السلام در بارۀ زينت كردن شمشير سؤال كردم. ايشان فرمود: ابوبكرِ صديق شمشير خود را مىآراست. پرسيدم: او را صديق مىنامى؟ از جاى خود پريد و رو به قبله ايستاد و فرمود: آرى صديق! آرى صديق! آرى صديق! هركس نگويد او صديق است خداوند سخنش را در دنيا و آخرت نپذيرد!
اين عملِ غير متناسب با وقار امام باقر عليه السلام و مبالغۀ بيش از حد در اين مورد، نشانۀ آن است كه عروة بن عبداللّٰه شاگرد عبداللّٰهبن زبير اين حديث را از زبان حضرت جعل كرده است.