111اين افراد از تاريخ زندگانى شيعيان در عصر امامان كاملاً بى اطلاع هستند و لذا تصوّر مى‌كنند كه تقيۀ امام عليه السلام براى حفظ جان خود بوده است، در حالى كه براى حفظ جان شيعيان و پيروان انجام مى‌گرفت.

سلمة بن مُحرِز مى‌گويد: به امام صادق عليه السلام گفتم: مردى مرا وصىّ خود نموده و يك دختر بيش ندارد، تركۀ او را چگونه تقسيم كنم؟ امام عليه السلام فرمود: نيمى از آن را به دختر بده و نيم ديگر به بستگان پدرى. من به كوفه برگشتم و گفتگوى خود با امام صادق عليه السلام را براى زراره نقل كردم. او گفت: امام اين حكم را از روى تقيه بيان كرده است. حكم واقعى نزد امام اين است كه همه را به دختر بدهى.

سال ديگر براى حج به مدينه آمدم. جريان را به امام صادق عليه السلام عرض كردم. گفتم گويا در بيان حكم از من تقيه كردى. فرمود: نه، من از آن ترسيدم كه تو همه را به دختر بدهى و بستگان پدرى تو را به محكمه ببرند و نيمى از مال را از تو بخواهند.

آنگاه از من پرسيد: نيمۀ ديگر را چه كردى؟ گفتم: نداده‌ام. گفت:

كسى هم از اين جريان آگاه است؟ گفتم: نه، فرمود همه را به دختر بده. ¹