97واضع آنها، درخواست نموده است؛ پس كسى كه مىگويد: اى رسول خدا! مىخواهم كه چشممم به من برگردد يا بيمارىام برطرف شود يا بلا از من دور شود، درواقع اين مسائل را بهواسطۀ شفاعت حضرت رسول صلى الله عليه و آله از خداوند طلب مىكند و مانند اين است كه گفته باشد در فلان و فلان امر براى من دعا يا شفاعت فرما و فرقى بين اين دو لفظ نيست، جز اينكه دومى صراحت در مقصود دارد و مثل همين عبارت است كلام توسلجوينده كه مىگويد: خدايا از تو مىخواهم به حق پيامبرت كه چنين نفعى را مهيا فرمايى يا فلانبدى را دفع نمايى و متوسل در همۀ اين موارد جز از خداوند درخواست نمىكند.
بدينسان معلوم است كه احتجاج به حديث
«إذا سألت فأسأل اللّٰه» براى ممنوعيت توسل مغالطهاى بيش نمىباشد كه حديث را به امرى حمل كرده كه فساد و بطلانش ظاهر است.
به من استغاثه نشود!
در روايت آمده است كه در زمان پيامبر صلى الله عليه و آله مرد منافقى مؤمنين را مورد آزار و اذيت قرار مىداد، ابوبكر گفت: بياييد از دست او به پيامبر استغاثه بريم. حضرت فرمود:
«انّه لا يستغاث بي و انّما يستغاث بالله». 1 اين روايت را