68مورد قبول قرار گيرد؛ البته در كتاب خداوند عزيز، ذكر گرديده كه شفاعت به اذن خداوند است و جز براى افراد مورد رضايت خداوند عملى نمىباشد.
از دلايل ديگرى كه استدلال به منع توسل كردهاند سخن پيامبر صلى الله عليه و آله است كه وقتى آيه: «وَ أَنْذِرْ عَشِيرَتَكَ الْأَقْرَبِينَ» نازل شد فرمود:
«يا فلان بن فلان، لا أملك لك من اللّٰه شيئاً ويا فلانة بنت فلان لا أملك لك من اللّٰه شيئا»؛ 1 كه البته در اين سخن به اين مطلب تصريح شده است كه پيامبر نمىتواند به كسى كه خداوند نسبت به او ارادۀ ضرر كرد، نفعى برساند همچنانكه نمىتواند ضررى به فردى رساند كه خداوند نفع او را اراده كرده است و اينكه حتّى حضرت نمىتواند دربرابر ارادۀ خداوند، به خويشاوندانش كمك كند. و اين مسأله براى هر مسلمانى واضح است و اين مسأله بهمعنى عدم توسل به او در درخواست از خداوند نيست؛ زيرا در توسل، طلب كردن از كسى مطرح است كه امر و نهى بهعهده اوست جز اينكه سائل با سؤال خويش چيزى را كه سبب اجابت مىگردد پيش مىفرستاد و سؤال تنها از خداوند، صاحب منع و عطا كه خود مالك روز جزاست، مىباشد.