242 6 - توحيد در قانونگذارى و تشريع

توحيد در تقنين بدان معنا است كه حقّ قانونگذارى و تشريع، تنها از آنِ خدا است. بر اين اساس، كتاب آسمانى ما، هرگونه حكمى را كه از چهارچوب قانون الهى خارج باشد مايۀ كفر، فسق و ستم قلمداد مى‌نمايد، آنجا كه مى‌فرمايد:

«وَ مَنْ لَمْ يَحْكُمْ بِمٰا أَنْزَلَ اللّٰهُ فَأُولٰئِكَ هُمُ الْكٰافِرُونَ». ¹

- آنان كه براساس قوانين الهى حكم نمى‌كنند، كافرند.

«وَ مَنْ لَمْ يَحْكُمْ بِمٰا أَنْزَلَ اللّٰهُ فَأُولٰئِكَ هُمُ الْفٰاسِقُونَ». ²

- آنان كه براساس قوانين الهى، حكم نمى‌كنند، فاسقند.

«وَ مَنْ لَمْ يَحْكُمْ بِمٰا أَنْزَلَ اللّٰهُ فَأُولٰئِكَ هُمُ الظّٰالِمُونَ». ³

- آنان كه بر مبناى مقررّات الهى حكم نمى‌نمايند، ستمگرانند.

7 - توحيد در عبادت

مهمترين بحث پيرامون توحيد در عبادت، تشخيص معناى «عبادت» است؛ زيرا همۀ مسلمانان در اين مسأله، اتّفاق نظر دارند كه عبادت مخصوص خدا است و جز او را نمى‌توان پرستش نمود، چنانكه قرآن كريم در اين زمينه مى‌فرمايد:

«إِيّٰاكَ نَعْبُدُ وَ إِيّٰاكَ نَسْتَعِينُ». ⁴

- تنها تو را مى‌پرستيم و از تو كمك مى‌جوييم.