241 4 - توحيد در حاكميت

توحيد در حاكميّت بدان معنا است كه حكومت به صورت يك حقّ ثابت از آن خدا است و تنها او حاكم بر افراد جامعه مى‌باشد، چنان‌كه قرآن مجيد مى‌فرمايد:

«إِنِ الْحُكْمُ إِلاّٰ لِلّٰهِ». ¹

- حقّ حاكميّت، تنها از آن خدا است.

بنابراين، حكومت ديگران بايد به مشيّت او صورت پذيرد تا انسان‌هاى وارسته‌اى زمام امور جامعه را در دست بگيرند و مردم را به سرمنزل سعادت و كمال رهبرى نمايند، چنانكه قرآن كريم مى‌فرمايد:

«يٰا دٰاوُدُ إِنّٰا جَعَلْنٰاكَ خَلِيفَةً فِي الْأَرْضِ فَاحْكُمْ بَيْنَ النّٰاسِ بِالْحَقِّ». ²

- اى داوود، ما تو را به عنوان نمايندۀ خويش در زمين قرار داديم، پس در ميان مردم، به حقّ حكم و فرمانروايى نما.

5 - توحيد در طاعت

توحيد در طاعت، به معناى آن است كه مطاع بالذّات و كسى كه پيروى از او، اصالتاً لازم است، خداوند بزرگ مى‌باشد.

بنابراين، لزوم اطاعت ديگران؛ مانند پيامبر، امام، فقيه، پدر و مادر همگى به فرمان و ارادۀ او است.