228
«إنَّهُ مُؤدّ مِنَ اللّٰهِ بِلاٰ وٰاسِطَةٍ مِنَ الْبَشَرِ». 1
- نبى، كسى است كه بدون وساطت انسانى ديگر، وحى خدا را براى مردم بازگو كند.
بر اين اساس، شرح وظايف «نبى»، در چهارچوب اخذ وحى و گزارش نمودن آنچه به وى الهام مىگردد براى مردم، محدود مىباشد. قرآن مجيد، در اين زمينه مىفرمايد:
«فَبَعَثَ اللّٰهُ النَّبِيِّينَ مُبَشِّرِينَ وَ مُنْذِرِينَ». 2
- خدا پيامبران را به عنوان مژدهآورندگان و بيمدهندگان، برانگيخت.
2 - مقام «رسالت»
واژۀ رسول در قاموس وحى، بر پيامبرانى اطلاع مىگردد كه علاوه بر أخذ وحى و خبر دادن از جانب خدا، مسؤوليت ابلاغ رسالتى الهى را از جانب پروردگار بر دوش دارند و مأموريت دارند كه آن رسالت را به مردم برسانند.
قرآن مجيد در اين مورد مىفرمايد:
«فَإِنْ تَوَلَّيْتُمْ فَاعْلَمُوا أَنَّمٰا عَلىٰ رَسُولِنَا الْبَلاٰغُ الْمُبِينُ». 3
- اگر روى برتافتيد، بدانيد كه فرستادۀ ما، جز ابلاغ روشن رسالت، مأموريتى ندارد.
بنابراين، مقام «رسالت»، مقام ديگرى است كه به «نبى» عطا مىشود؛ و به ديگر سخن: هر يك از دو مفهوم «نبوّت» و «رسالت»، به خصوصيتى از ويژگىهاى پيامبرانى كه از جانب خدا وحى دريافت نمودهاند