199تنها به خاطر برخى از اهداف سياسى و با تحريك گروهى از پادشاهان بنى اميّه و بنى عباس، كه همواره با اهل بيت و فرزندان ابو طالب در ستيز بودهاند، انجام گرفته است.
اينك شايسته مىدانيم بارزترين دستاويزى را كه به منظور در هم شكستن شخصيت آن يار ديرين پيامبر به كار گرفتهاند و به «حديث «ضحضاح» مشهور است را مورد بررسى قرار دهيم و در پرتو آيات شريفۀ قرآن و سنّت مسلّم پيامبر صلى الله عليه و آله و بينش عقل سليم، دلايل بىپايگى آن را از نظر شما بگذرانيم:
بررسى حديث ضحضاح
برخى از نويسندگان؛ مانند بخارى و مسلم به نقل از راويانى چون «سفيان بن سعيد ثورى» و «عبد الملك بن عمير» و « عبد العزيز بن محمد دراوردى» و «ليث بن سعد» دو سخن ياد شده در زير را به پيامبر گرامى نسبت دادهاند:
الف: «وجدته فى غمراتٍ من النّار فأخرجته إلى ضحضاح».
- او (ابو طالب) را در انبوهى از آتش يافتم، پس وى را به ضحضاح 1
(پاياب) منتقل نمودم.
ب : «لعلّه تنفعه شفاعتى يوم القيامة فيجعل فى ضحضاح من النّار يبلغ كعبيه يغلى منه دماغه».
- شايد در روز رستاخيز، شفاعت من به او - ابو طالب - سودى رساند پس در پايابى از آتش قرار گيرد، كه گودى آن تا برآمدگى پاهاى وى