148
«وَ أشْهَدُ انَّ لاٰ ربَّ غَيْرُهُ
- گواهى مىدهم كه پروردگارى جز خدا نيست و تو بر هر پنهان و پوشيدهاى امينى و گواهى مىدهم كه تو - اى فرزند گراميان و پاكان - در ميان ديگر پيامبران، نزديكترين وسيله به سوى خدا هستى.
در عين حال كه پيامبر گرامى اين شعر را از سواد بن قارب شنيد، ولى هرگز وى را از چنين سخنى بازنداشت و او را به شرك و بدعت متّهم نساخت.
شافعى نيز در دو بيتى كه مىآوريم، به اين حقيقت اشاره مىكند:
«آلُ النَّبِىِّ ذَرِيعتى
- خاندان پيامبر وسيلۀ من به سوى خدا هستند و اميدوارم كه به خاطر آنان، نامۀ عملم به دست راست من داده شود.
گرچه روايات رسيده پيرامون جواز توسّل به اولياى الهى، فراوان است، ليكن در پرتو روايات ياد شده، مسألۀ توسّل و مطلوب بودن آن از ديدگاه سنّت پيامبر و روش صحابه و دانشمندان بزرگ اسلامى، روشن مىگردد و نيازى به اطالۀ سخن نيست.
با اين بيان، بىپايگى گفتار آنان كه توسّل به عزيزان درگاه خدا را شرك و بدعت دانستهاند، به ثبوت مىرسد.