116
جويد و همچنين صحابه مىكوشيدند تا از جايى كه رسول خدا از آن آب نوشيده بود، آب بنوشند». 1
«كٰان رسُولُ اللّٰهِ صلَّى اللّٰه عليه [و آله]و سلَّم إذا صلّى الغداة جاء خدم المدينة بِآنيتهم فيها الماء فما يؤتى بإناءٍ إلاّ غمس يده فيها فربّما جاؤوه فى الغداة الباردة فيغمس يده فيها». 2
- خدمتگزاران مدينه به هنگام نماز صبح با ظرف آب نزد پيامبر مىرفتند، پيامبر گرامى دست مبارك خود را در هر يك از آن ظروف آب فرو مىبرد، چه بسا در بامداد سردى خدمت وى مىرسيدند، باز هم پيامبر دست خود را در آنها فرو مىبرد. 3
بدينسان، دلايل جواز تبرّك به آثار اولياى خدا روشن گشت و معلوم گرديد كسانى كه شيعه كه را به خاطر اين رفتار، به شرك و دوگانهپرستى، متهم مىكنند، معناى توحيد و شرك را درست تحليل نكردهاند. زيرا شرك و پرستش غير خدا، بدان معنا است كه در كنار پرستش خدا، موجود ديگرى را نيز خدا بدانيم و يا كارهاى خدايى را به وى نسبت دهيم، بهطورىكه او را در اصل هستى و يا اثربخشى، مستقل و بىنياز از خدا قلمداد نماييم.
در حالى كه شيعه، آثار اولياى خدا را مانند خود آنان، مخلوق و آفريدۀ