105للّه عزّ و جلّ». 1
- هشام بن حكم مىگويد: از امام صادق عليه السلام دربارۀ آنچه سجده بر آنها صحيح است پرسيدم، حضرت فرمود: سجده تنها بايد بر زمين و آنچه مىروياند - جز خوردنيها و پوشيدنىها - انجام گيرد. گفتم: فدايت گردم، سبب آن چيست؟ فرمود: سجده، خضوع و اطاعت براى خداوند است و شايسته نيست بر خوردنىها و پوشيدنىها صورت پذيرد؛ زيرا دنياپرستان، بردگان خوراك و پوشاكند، در حالى كه انسان به هنگام سجده، در حال پرستش خدا به سر مىبرد، پس سزاوار نيست پيشانى خود را بر آنچه كه معبود دنياپرستان خيرهسر است، قرار دهد.
و سجده نمودن بر زمين، بالاتر و برتر است؛ زيرا با فروتنى و خضوع در برابر خداى بزرگ، تناسب بيشترى دارد.
اين سخن گويا، به روشنى گواه آن است كه سجده نمودن بر خاك، تنها بدان جهت است كه چنين كارى با تواضع و فروتنى در برابر خداوند يگانه، سازگارتر است.
* * *
در اينجا، پرسش ديگرى مطرح مىشود كه چرا شيعه مقيّد به سجده بر خاك و يا برخى گياهان است و بر تمام اشيا سجده نمىكند؟
در پاسخ اين سؤال مىگوييم: همان گونه كه اصل يك عبادت بايد از جانب شرع مقدّس اسلام برسد، شرايط اجزاء و كيفيّت آنها نيز بايد به وسيلۀ گفتار و رفتار بيانگر آن؛ يعنى پيامبر گرامى روشن گردد؛ زيرا رسول خدا، به حكم قرآن كريم، اسوه و نمونۀ همۀ انسانهاى وارسته است.
اينك به بيان فرازهايى از احاديث اسلامى كه بيانگر سيره و سنّت