96مىپذيرد و رحمت خود را شامل آنان مىكند. 1
3 - همچنين دربارۀ منافقين مىفرمايد: هرگاه به آنان گفته مىشود بياييد و از پيامبر بخواهيد تا در حق شما استغفار كند، سرپيچى مىكنند و استكبار مىورزند. 2 بديهى است چنانچه روگردانى از طلب استغفار از پيامبر، كه ماهيّتاً با طلب شفاعت يكسان است، نشانۀ نفاق و استكبار باشد، طبعاً انجام دادن آن نيز نشانۀ ايمان و خضوع در پيشگاه الهى خواهد بود.
ضمناً از آنجا كه مقصود ما در بحث حاضر، اثبات جواز و مشروعيت درخواست شفاعت است، زنده بودن شخص شفيع در اين آيات، ضررى به مقصد نمىزند. زيرا اگر درخواست شفاعت از زندگان شرك نباشد، طبعاً درخواست آن از ميّت نيز شرك نخواهد بود، چون حيات و موت شفيع، ملاك توحيد و شرك نبوده و تنها چيزى كه هنگام درخواست شفاعت از ارواح مقدسه ضرورى است شنوايى آنها مىباشد، كه در مبحث توسل، وجود ارتباط مزبور و سودمندى آن ثابت شده است.
در اينجا بايد توجه نمود كه شفاعت خواستن مؤمنان و موحدان از پيامبران و اولياى الهى، با شفاعت خواستن بت پرستان