84آنان است.

وهّابيان مى‌گويند: مشركان عصر رسالت نيز بت‌ها را به انگيزه تقرب به خداوند پرستش مى‌كردند: «مٰا نَعْبُدُهُمْ إِلاّٰ لِيُقَرِّبُونٰا إِلَى اللّٰهِ زُلْفىٰ » ¹ و نيز آنان را شفيعان درگاه الهى دانسته و از آنان طلب شفاعت مى‌كردند. «وَ يَقُولُونَ هٰؤُلاٰءِ شُفَعٰاؤُنٰا عِنْدَ اللّٰهِ » ² بنابراين، عبادت غير خدا يا طلب شفاعت از غير خدا شرك است، هرچند به انگيزه‌ى تكريم يا تقرب به خداوند باشد.

ولى اين استدلال نادرست است. زيرا مشركان عصر رسالت - همان گونه كه در آيه تصريح شده است - بت‌ها را پرستش مى‌كردند، و به ربوبيت آنها، هرچند در پاره‌اى از امور، قايل بودند، چنان كه در قيامت به اين خطاى خود پى برده مى‌گويند: «تَاللّٰهِ إِنْ كُنّٰا لَفِي ضَلاٰلٍ مُبِينٍ »« إِذْ نُسَوِّيكُمْ بِرَبِّ الْعٰالَمِينَ » ³: به خدا سوگند ما در گمراهى آشكار بوديم كه شما را با پروردگار عالميان برابر مى‌پنداشتيم.

آنان براى معبودان خود مقام شفاعت را به صورت مستقل و بدون نياز به اذن و مشيت خداوند قايل بودند. بدين جهت قرآن كريم آن را مردود دانسته مى‌فرمايد: «مَنْ ذَا الَّذِي