153رستگارى ابدى آنان نخواهد بود.

اين نوع آيات، بيانگر كمالى است كه اين افراد در آن حالت به دست آورده‌اند، و البته اگر تا پايان زندگى نيز آن كمال را پاس دارند، رستگار خواهند بود.

بنابر آنچه گفته شد، هرگاه دلايل قاطعى از قرآن و سنت و تاريخ بر انحراف فرد يا افرادى گواهى داد، نمى‌توان به استناد به اين گونه ستايشها دلايل مزبور را رد كرد.

از باب نمونه، قرآن كريم از برخى از صحابه به عنوان «فاسق» ياد مى‌كند و مى‌فرمايد: «إِنْ جٰاءَكُمْ فٰاسِقٌ بِنَبَإٍ فَتَبَيَّنُوا» (حجرات/ 6). در آيۀ ديگر نيز دربارۀ وى مى‌فرمايد: «أَ فَمَنْ كٰانَ مُؤْمِناً كَمَنْ كٰانَ فٰاسِقاً لاٰ يَسْتَوُونَ » (سجده/ 18). اين فرد، به گواهى قطعى تاريخ، «وليدبن عقبه» از صحابۀ پيامبر بوده است، كه در عين كسب دو فضيلت صحابى بودن و هجرت كردن، نتوانست اعتبار خود را حفظ كند و با جعل دروغ دربارۀ طايفۀ بنى مصطلق، خداوند از وى به عنوان فاسق ياد كرد. ¹

با توجه به اين آيه و نظاير آن ² و نيز ملاحظۀ احاديثى كه در نكوهش برخى از صحابه در كتب حديث ³ وارد شده و همچنين